حقایقی درباره Simon Wheatcroft نابینای دونده ی فوق ماراتون

سایمون ویتکرافت، (Simon Wheatcroft) فقط سیزده سال داشت وقتی طی یک معاینه معمولی چشم، خبردار شد شبکیه اش در حال تحلیل رفتن است و نابینا شدنش دیر و زود دارد اما سوخت و سوز، نه. تا هجده سالگی اوضاع داشت خوب پیش می رفت اما کم کم زندگی آن روی دیگرش را هم به سایمون نشان داد و چشم ها شروع کردند به کم سو تر شدن. روندی که تقریباً در بیست و هفت سالگی دست از سر سایمون برداشت و متوقف شد؛ اما چه توقفی که دیگر به جز اندک باقیمانده ای که به سایمون کمک می کرد نور و سایه را تشخیص دهد، چیزی از بینایی برایش به جا نمانده بود.

زندگی سایمون تا چند سال خیلی عادی سپری می شد تا اینکه در ۲۰۰۹ یکی از دوستانش کتابی به او هدیه داد. کتابی درباره یک دونده فوق ماراتون که مسیر زندگی این نابینای کنج خانه نشسته را به کلی زیر و زبر کرد. سایمون با دنیای تازه ای آشنا شد. از آن به بعد دیگر تمام فکر و ذکرش این شده بود که بتواند وارد این نبرد نفسگیر بشود. ماراتن، مسابقه ای است به مسافت بیش از ۴۲ کیلومتر. طولانی ترین مسابقه ای است که از نظر مراجع رسمی ورزشی به رسمیت شناخته می شود. این سو و آن سوی دنیا اما مسابقاتی با مسیر های طولانی تر از این هم برگزار می شود و اسمش را «فوق ماراتن» می گذارند. فوق ماراتن هایی که در نیویورک برگزار می شود، از معروف ترین های جهان در این رشته است و سایمون هم مثل هر دونده دیگری آرزو می کرد روزی بتواند در این رقابت شرکت کند. قصه سایمون اما قدری با سایر دوندگان تفاوت داشت. او بر خلاف بقیه نمی توانست تنها بدود و کدام راهنما هست که بتواند از پس ماراتن هایی به طول چندین ساعت بر بیاید؟

سایمون از همان آغاز دویدن هم زیاد علاقه ای به داشتن راهنما نداشت. دویدن را از پیست یک زمین فوتبال آغاز کرده بود. روزانه ده مایل می دوید اما به جای اینکه مثل هر دونده نابینای دیگری با یک بند، بازویش را به بازوی یک نابینا ببندد، سعی می کرد با اندک بینایی که برایش باقیمانده، خطوط دور زمین را تشخیص دهد و به کمک آن مسیریابی کند. در جا هایی که این امکان فراهم نبود هم تلاش می کرد مسیر و پیچ و خم هایش را به خاطر بسپارد. پیش می آمد که مجبور بشود از راهنمای بینا استفاده کند اما در آن صورت هم سعی می کرد به جای اینکه بازو به بازوی راهنمایش بدهد، از او بخواهد در کنارش بدود و هر از گاهی بازو یا آرنج خودش را به او بزند تا از مسیر منحرف نشود یا نهایتاً با راهنمایی های صوتی او را هدایت کند. مسابقه استقامت، مسیری طولانی دارد و کمتر پیش می آید یک نابینا اول تا آخر مسیر از همراهی یک راهنما بهره بگیرد. برای سایمون هم قصه از همین قرار بود؛ هر چند کیلومتر یکبار، راهنمایش را عوض می کرد و داوطلبِ جدیدی هدایتش را به عهده می گرفت. سایمون اما بالاخره به این روش های سنتی بسنده نکرد و راه های جایگزینی برای خودش دست و پا کرد.

ماراتن و به طریق اولی فوق ماراتن، مسابقه ای است که در فضایی غیر محافظت شده و عموماً در جاده و کوه و در و دشت برگزار می شود. دویدن در چنین فضایی برای یک نابینا کاری است بس دشوار. در طول ساعت های متمادی دویدن، احتمال برخورد دونده نابینا با موانع بسیار زیاد است. سایمون هم با وجود علم به این موضوع دلش می خواست مستقل بدود. او ابتدا سعی کرد از اپلیکیشن های مخصوص مسیریابی و مبتنی بر جی پی اس برای دویدن استفاده کند. اپلیکیشن هایی که برای دوندگان بینا طراحی شده بود و قرار بود با پیغام هایی صوتی به آنها اطلاع دهد در محدوده کدام مسیر قرار دارند و چه مسافتی را پیموده اند.

سایمون با همین امکانات نصفه و نیمه بود که دویدن را آغاز کرد. او به عنوان تجربه اول تصمیم گرفت در مسابقه فوق ماراتنی که در دانکستِرِ انگلستان و در نزدیکی محل تولد و زندگی اش برگزار می شد شرکت کند. گرچه نتوانست مسیر صد مایلی این رقابت را به پایان برساند اما خود را به عنوان یک دونده فوق ماراتن تثبیت کرد. او حتی یکی از حمل کنندگان مشعل المپیک ۲۰۱۲ لندن هم بود.

۲۰۱۴، سال تحقق آرزو های سایمون بود. او از همان برخورد اولش با ماراتن، همواره آرزو می کرد بتواند در ماراتن نیویورک شرکت کند. آرزویی که البته هر دونده دیگری هم قطعاً آن را در سر می پروراند. او این کار را به سر انجام رساند اما به شیوه ای که به کلی با روش بقیه متفاوت بود. او در این مسابقات ثبت نام کرد و از انگلستان به آمریکا پرواز کرد. هواپیما در بوستون به زمین نشست و قاعده این بود که سایمون با یک وسیله نقلیه خود را به نیویورک برساند اما او این کار را نکرد و تصمیم گرفت حال که دارد در ماراتن نیویورک شرکت می کند، یک رکورد دیگر را هم از خودش به جای بگذارد. این دونده نابینا، مسیر ۲۶۰ مایلی میان بوستون تا نیویورک را هم دوید تا رکوردی از خود به ثبت برساند. خودش می گوید این تصمیم را گرفتم چون اپلیکیشن مسیریابی که از آن استفاده می کردم این امکان را به من می داد. می گوید در طول مسیر علاوه بر اپلیکیشن، از راهنمایی ساکنان شهر هایی که از آنها عبور می کردم هم استفاده می کردم و هر کس چند به فراخور توانش چند مایل کنارم می دوید. سایمون در این مسیر طولانی دریافت اپلیکیشنی که از آن استفاده می کند نقاط ضعف فراوانی دارد و نمی شود زیاد رویش حساب کرد. او در نیویورک پانزده مایل به کمک این اپلیکیشن و قطبنمای گوشی آیفونش و یک قطبنمای دیگر که بر روی بازویش بسته شده بود دوید اما به ناگاه همه این ها همزمان از کار افتادند و دستش را توی پوست گردو گذاشتند و مجبور شد ده مایلِ باقیمانده را به کمک راهنما بدود. این اما آخر راه نبود و بهانه ای شد برای سایمون که به راه های جایگزین فکر کند.

سایمون که برای شرکت در ماراتن نیویورک به این شهر سفر کرده بود، در آنجا توانست با مهندسانی از کمپانی قدیمی آی بی ام (IB|M) دیدار و آنها را مجاب کند ابزاری مناسب برای دویدن نابینایان طراحی کنند. سایمون مشکلی که با جی پی اس داشت را اینطور برای مهندسان آی بی ام تشریح کرد که این ابزار، فقط به دونده اطلاع می دهد که مثلاً صد مترِ دیگر به راست بپیچد اما مشکل نابینایان چیزی فرا تر از دانستن جهت ها است. آنها معمولاً موقع دویدن از مسیر خارج می شوند و همین هم باعث می شود یا راه را گم کنند، یا به دوندگان دیگر بخورند. راح حل آی بی ام این بود که ابزاری طراحی کند که علاوه بر مسیر، یک راهرو یا کریدور فرضی هم برای دونده نابینا ترسیم کند که به محض خروج او از این کرودور، به شکل صوتی یا لرزشی به او هشدار دهد. همه چیز با این طرح آی بی ام خیلی خوب و بی نقص به نظر می رسید و با اتکا به همین هم بود که سایمون تصمیم گرفت در یکی از دشوار ترین و نفس گیر ترین مسابقه های فوق ماراتن در جهان شرکت کند.

فوق ماراتنِ صحرا های نامیبیا در آفریقا از عجیب ترین مسابقات جهان در این رشته است. مسیری ۱۵۵ مایلی که از دلِ چهار صحرا و از میان گرم ترین نقاط کره زمین عبور می کند. سایمون تجهیزاتی را که آی بی ام برایش تولید کرده بود در چمدان گذاشت و عازم نامیبیا شد. همه چیز تقریباً خوب پیش می رفت اما سایمون و مهندسان، فکر یک جای کار را نکرده بودند؛ مشکل نابینایان فقط مسیریابی و خارج نشدن از مسیر نبود؛ سایمون در دل صحرا می دوید؛ صحرایی که زمینش پر بود از انواع سنگ و صخره و گودال و پوشش گیاهی. همین هم کار را برایش بسیار دشوار می کرد. او پس از برخورد با یک صخره، سخت دچار آسیب دیدگی شد. آسیبی که علاوه بر اینکه نگذاشت مسابقه را به پایان برساند، سه ماه هم او را از دویدن محروم کرد.

سایمون در برگشت از این مسابقه، تجربه ای جدید اندوخته بود. او دریافته بود اگر بنا باشد به کمک فناوری بدود، باید ابزاری داشته باشد که موانع را هم به او اعلام کند. باز هم نیویورک، قلب تپنده تکنولوژی در دنیا. سایمون راهی این شهر شد تا با یک کمپانی جدید مشورت کند تا محصول آی بی ام را به سر انجام درستی برساند. در این شهر توانست با یک استارتاپ به نام «وِروُرک» (WearWork) که در زمینه گجت های پوشیدنی فعالیت می کند به توافق برسد و آنها را به تکمیل این فناوری ترغیب کند. فناوری مورد نظر سایمون هر روز تکمیل تر از پیش می شد و او هم به عنوان یک دونده نابینا در مقام آزمایش بر می آمد و در مسابقات مختلف از آن استفاده می کرد و خطا ها را به طراحان گوشزد می کرد.

سایمون به این نکته پی برد که نه جی پی اس و نه ابزار تشخیص موانع، هیچ کدام به تنهایی نمی تواند نیاز نابینایان به داشتن همراه در مسابقات دو و میدانی را رفع کند. او به کمک استارتاپ «وِروُرک»، در تلاش است تا ترکیبی از همه اینها را در قالب یک گجت در اختیار دوندگان نابینا بگذارد؛ دستگاهی که علاوه بر امکان مسیریابی، قطب نما و سرعت سنج، به حس گر هایی هم جهت تشخیص موانع مجهز شده باشد تا سایمون و سایر دوندگان نابینا را از شر آسیب دیدگی های مکرر و برخورد با موانع متعدد برهاند. وجود همین موانع به انضمام نبود همراه آماده معمولاً باعث می شود نابینایان نتوانند به سمت دو های استقامت متمایل شوند. با این ابزار اما دیگر همه این مشکلات حل خواهد شد.

سایمون خود بار ها دچار آسیب دیدگی شده و از ادامه مسابقات مهمی باز مانده است. او جابجا از مواقعی یاد می کند که در جاده یا صحرا و کوه و دشت، پایش در چاله ای افتاده یا با صخره و سنگی برخورد کرده است. برخی مسابقات فوق ماراتن به این شکل انجام می شود که دوندگان به خاطر طولانی بودن مسیر باید روز های زیادی مشغول دویدن باشند. در چنین مسابقاتی معمولاً اینطور برنامه ریزی می شود که دوندگان ساعت مشخصی از روز مجاز به دویدن باشند که معمولاً هم به حدود ۱۸ ساعت بالغ می شود. سایمون به این نکته اشاره می کند که به خاطر انواع آسیب های کوچک و بزرگی که در طول مسیر روزانه با آن مواجه می شود، به محض بیدار شدن از خواب شبانه باید چند ساعتی را به ماساژ و احیای قسمت های آسیب دیده بدن خود بپردازد اما با تمام شدن طراحی این گجت احتمالاً بسیاری از مشکلاتش حل خواهد شد.

سایمون درباره روش دویدنش می گوید: «من روشی موسوم به دویدن و راه رفتن را پیش می گیرم: به این ترتیب که ۲۵ دقیقه می دوم و پنج دقیقه راه می روم. به این ترتیب می توانم انرژی خودم را در طول مسابقه مدیریت کنم. دو ماراتن و فوق ماراتن از جهت دیگری هم برای من جذاب است و آن هم اینکه جزو معدود ورزش هایی است که ممکن و حتی لازم است در طول انجامش غذایی خورده شود. من که علاقه زیادی به خوردن دارم، از آنجا که در طول یک روز تمرین، بیش از ۳۵۰۰ کالری می سوزانم، از این موهبت برخوردارم که هر آنچه را که دوست دارم، بی ذره ای نگرانی از چاقی و انواع عوارض دیگر، بخورم.»

سایمون ویتکرافت، دو فوق ماراتن را عاشقانه دوست دارد چون آن را به مثابه زندگی می بیند. او معتقد است دو فوق ماراتن، درست مثل زندگی، پر است از انواع موانع و شکست ها و نقاط صعب العبور و در عین حال گشایش و پیورزی و موفقیت. او فوق ماراتن را فعالیتی به شمار می آورد که راه زندگی کردن و تاب آوری و مقابله با مشکلات را یادش داده است و امیدوار است تا پایان ۲۰۲۱ میلادی گجتی که برایش تلاش کرده به تولید انبوه برسد تا نابینایان بیشتری بتوانند این ورزش را تجربه کنند.

منبع: ایران سپید.

توسط شرکت پکتوس

پکتوس: به صورت اختصاری، مخفف ( پشتیبانی، کیفیت، تحقیقات و ساخت ) است. شركت دانش بنیان پكتوس، اولين توليد كننده تجهيزات کامپیوتری (سخت افزار و نرم افزار) ويژه نابينايان در تاریخ 22 مرداد سال 1370 توسط جمعي از فارغ التحصيلان دانشگاه صنعتي شريف تأسيس شد و از بدو تأسيس تا کنون که در سال جاری وارد بیست و هشتمین سال فعالیت خود شده است، در زمينه توليد تجهيزات كامپيوتري و الكترونيكي ويژه نابينايان و کمبینایان فعال بوده است. در سال های اخیر، این شرکت علاوه بر فعالیت در زمینه تولید تجهیزات توانبخشی ویژه نابینایان، برنامه هایی را نیز در جهت دسترس پذیر کردن خدمات اجتماعی برای این قشر عملیاتی کرده است. از زمان تأسیس شرکت پکتوس سه سال گذشت تا اولین محصول این شرکت برای نابینایان عرضه شد. اولين كامپيوتر براي نابينايان در ايران در سال 1373 به نام كامپيوتر گوياي اميد ساخته شد. اين كامپيوتر با خروجی صوتی تك حرف خوان فارسی، انگليسي و عربي با هدف تسهيل امر خواندن، نوشتن و تصحيح كتب بريل ساخته شد. از آنجایی که تا آن سال هنوز هیچ یک از افراد با آسیب بینایی تجربه کار کردن مستقل با سیستم های رایانه ای را نداشتند، لزوم آموزش کامپیوتر به آنها بسیار ضروری بود. در همین راستا در سال 1374، اولين دوره آموزش كامپيوتر به نابینایان، در مجتمع خدمات بهزيستي نابينايان کشور رودکی و براي كارشناسان بهزیستی سراسر استان های کشور برگزار شد. پس از برگزاری موفقیت آمیز این دوره ها، کلاس های آموزش کامپیوتر به افراد نابینا و کمبینا نیز در مؤسسه رودکی از سال 1374 آغاز شد و این امر برای سال های متمادی ادامه داشت. از سال 1374 به بعد، پکتوس تولیدات سخت افزاری خود را گسترش داد که از جمله آنها می توان به ارائه دستگاه یادداشت الکترونیکی بریل گویا (اسفندیار) و ارائه چاپگر و ماشین تایپ بریل (فرهاد) در سال 1374 اشاره کرد. نیاز های نابینایان و استفاده آنها از فناوری های نوین آموزشی تنها محدود به استفاده از سیستم های تبدیل متن به گفتار نبود. بررسی شرایط نابینایان در سایر کشور ها نیز نشان می داد نابینایان برای دسترسی بهتر و دقیقتر به متون نیازمند دستگاهی هستند تا پوشش خط رسمی آنها یعنی خط بریل را برایشان فراهم کند. به همین جهت مطالعاتی در زمینه تولید مانیتور بریل در شرکت پکتوس آغاز شد. تا اینکه در نهایت در سال 1376 اولين نسل از مانيتور بريل در ايران به نام دستگاه برجسته‌نگار توليد شد. لذا براي اولين بار در جهان، نابينايان قادر به استفاده الكترونيکی از متون فارسي و عربي به خط بريل شدند. دستگاه برجسته نگار یک با کابل پارالل به کامپیوتر وصل میشد و خروجی بریل را برای کاربران نابینا فراهم می کرد. در کنار تولیدات سخت افزاری برای بهبود کیفیت آموزشی و شغلی نابینایان، همچنان توسعه نرم افزار های مرتبط با این قشر نیز مد نظر شرکت پکتوس بود. از این رو، در سال 1378 نرم افزار تبدیل متن به گفتار نوید که تا این سال به صورت تک حرف خوان بود، قادر به خواندن کلمات شد. در نتیجه خروجي صوتي كلمه خوان جايگزين نمونه حرف خوان شد. در سال 1379 مبدل رایانه شخصی نوید عرضه شد. مبدل نوید کیبورد بریلی بود که با اتصال یک کارت صدای اختصاصی به کامپیوتر و نرم افزار های تبدیل متن به گفتار، زمینه استفاده بهتر نابینایان از کامپیوتر را فراهم می کرد. پس از فراهم کردن تجهیزات کمک آموزشی بریل و گویا برای نابینایان، ساخت دستگاهی برای انتقال مفاهیم تصویری به نابینایان نیز در دستور کار مدیران شرکت پکتوس قرار گرفت. در همین راستا، در سال 1379 سيستم كمك آموزشي لمسي و صوتي سروش یک، تولید شد. نابینایان از طریق سیستم سروش، می توانند سوژه مورد نظر خود را که بر روی کاغذ های مخصوص برجسته شده لمس کرده و از طریق نرم افزار های طراحی شده، اطلاعات سوژه مورد نظر را به دست آورند. هم زمان با پروژه های تحقیقاتی شرکت پکتوس برای توسعه تجهیزات توانبخشی برای نابینایان، در سایر کشور های جهان نیز تولید این تجهیزات سیر صعودی یافته بود. تا پیش از سال 1380، نرم افزارهای DSR (DOS SCREEN READER) و WSR (WINDOWS SCREEN READER) نرم افزارهای screen reader تولیدی این شرکت بودند. اما ارائه نرم افزار جاز و توسعه همه جانبه این صفحه خوان، برنامه نویسان شرکت پکتوس را بر آن داشت تا به فکر فراهم کردن پوشش فارسی برای نرم افزار جاز باشند. از این رو، نام نرم افزار پکجاز بعنوان پوشش فارسی صفحه خوان جاز و مجموعه نوید بعنوان یک مجموعه از نرم افزارهای کاربردی بدون نیاز به صفحه خوان جاز، شامل شش نرم افزار قرآن، دیکشنری، کتابخانه الکترونیک، دفترچه یادداشت، شطرنج و ویرایشگر ارائه گردیدند. در سال 1381 و 1382، نرم افزارهای نويد 4 و پکجاز، مجموعه كاملي از ابزار هاي دسترسي نابينايان به كامپيوتر به زبان فارسی را فراهم کرد. با پیشرفت روز به روز سیستم های رایانه ای و تغییر پورت های کامپیوتری از پارالل به یو اس بی، سبب شد تا نسل دوم برجسته نگار (مانیتور و کیبورد بریل) تولید شود. برجسته نگار 2، نمايشگر لمسي بريل با قابليت اتصال به پورت USB و بدون نياز به منبع تغذيه، در سال 1384 عرضه شد. در همین سال نیز سيستم كمك آموزشي لمسي و صوتي سروش 2، با قابليت اتصال به پورت USB و بدون نياز به منبع تغذیه ساخته شد. در اواسط دهه هشتاد، همچنان توسعه نرم افزار تبدیل متن به گفتار پکجاز و مجموعه نرم افزاری نوید، مورد توجه برنامه نویسان شرکت پکتوس بود. از این رو، مجموعه نويد 5 و پکجاز 8 مبتني بر موتور توليد صوت ماشيني در سال 1386 تولید و روانه بازار شد. چهار سال بعد یعنی در سال 1390، نرم افزار تبدیل متن به گفتار پکجاز با صدای انسانی مرد و زن ساخته و در اسفند ماه سال 92 عرضه شد.نسخه قابل تکثیر نرم افزار پکجاز در سال 92 توسط سازمان بهزیستی خریداری شد و به صورت رایگان در اختیار نابینایان و کمبینایان قرار گرفت. تا به حال این برنامه سه بار بروز رسانی شده که آخرین آپدیت آن نیز در اسفند ماه سال 94 عرضه شده است. به مرور زمان با افزایش حضور نابینایان در دانشگاه ها و به منظور دسترسی بهتر به منابع مطالعاتی، بهره گیری از فناوری های نوین آموزشی در دستور کار قرار گرفت. از این رو، در سال 1389 دستگاه برجسته نگار 3 با هدف استفاده انفرادی کاربران تولید شد. این نسل از دستگاه های مانیتور و کیبورد بریل، در ابعادی کوچکتر و با وزنی کمتر عرضه شد و قادر به پشتیبانی از 20 کاراکتر بریل است. همچنین در سال 1390، نرم افزار دکلمه (پخش کننده فایل های صوتی و متنی با فرمت دیزی) ارائه گردید. با عرضه نرم افزار دکلمه، ساخت نرم افزاری برای تولید کتب با فرمت دیزی ضروری به نظر میرسید. در همین راستا در سال 1392، نرم افزار تولید کتاب دیزی با نام تک گو، تولید شد. توسعه دستگاه برجسته نگار همواره جزء اهداف شرکت پکتوس محسوب می شود. در سال 1394، برجسته نگار با فناوری ( HID ) با دو قابلیت جدید نصب خودکار درایور ویندوز و امکان تنظیم سطح نقاط بریل (سفت یا نرم کردن نقاط بریل) تولید شد. یکی از اصلی ترین پروژه های شرکت پکتوس، در سال های اخیر، ارائه آخرین نسل از برجسته نگار های هوشمند موجود در بازار جهانی (BRAILLE NOTETAKER) بود. سر انجام این پروژه تحقیقاتی در اسفندماه سال 1396 تبدیل به یک محصول قابل عرضه در بازار شد و هم اکنون در مرحله نهایی بروز رسانی برنامه های خود قرار دارد. برجسته نگار هوشمند همراه یا همان نوت تیکر، دارای سیستم عامل لینوکس بوده و بدون نیاز به اتصال به کامپیوتر، این امکان را به نابینایان میدهد متون خود را با فرمت های رایج ورد به صورت صوتی و بریل بخوانند، به دو زبان فارسی و انگلیسی تایپ کنند، موسیقی ها و کلیه فایل های صوتی خود را بشنوند، به گوشی اندروید خود متصل شوند و بسیاری امکانات دیگر که در این دستگاه گنجانده شده است. از سال 1392، در کنار تولیدات سخت افزاری و نرم افزاری برای نابینایان، دسترس پذیر کردن خدمات مختلف اجتماعی در دستور کار شرکت پکتوس قرار گرفته است. این برنامه ها عمدتاً با همکاری انجمن نابینایان ایران پیگیری می شود. در همین راستا، دسترس پذیر کردن خدمات شعب بانکی برای نابینایان برای اولین بار در ایران در سال 1394 در پست بانک اجرایی شد. با طراحی یک نرم افزار و با کمک گرفتن از دستگاه برجسته نگار، نابینایان می توانند کلیه خدمات بانکی ارائه شده در شعب بانک ها را خود به صورت مستقل انجام دهند. دسترس پذیری موزه ها که یک مورد از آنها در موزه ایران باستان عملیاتی شده، یکی دیگر از مواردی است که شرکت پکتوس در دستور کار خود قرار داده است. این پروژه نیز در حال توسعه است. سامانه فروشگاهی نابینایان، یکی دیگر از خدمات جذاب شرکت پکتوس در زمینه دسترس پذیری خدمات مختلف اجتماعی برای نابینایان است. سامانه فروشگاهی نابینایان که اسفندماه سال 96 برای اولین بار در شعبه بیهقی فروشگاه شهروند عملیاتی شد، این امکان را به نابینایان می دهد تا خود به صورت مستقل از کلیه اقلام موجود در فروشگاه به همراه قیمت آنها مطلع شده و به واسطه طراحی یک نرم افزار که به بانک اطلاعات فروشگاه متصل است، اقلام خود را خریداری کرده و به وسیله مسئول سامانه فروشگاهی نابینایان، آن را از سطح فروشگاه جمعآوری کند. دسترس پذیر کردن سایت های اینترنتی و اپلیکیشن های پر کاربرد اندرویدی نیز از دیگر کار های جاری شرکت پکتوس است که مهمترین آن، دسترس پذیری کامل سایت درگاه ملی خدمات دولت هوشمند به نشانی www.iran.gov.ir است. شرکت پکتوس، با ایجاد یک سایت پویا در زمینه ی نابینایان و فناوری اطلاعات، تلاش دارد مسئولیت های اجتماعی خود را نیز جامع عمل پوشانده و از طریق این وبسایت نیز خدمات بیشتری به معلولان با آسیب بینایی عرضه کند. وبسایت pactos.net که با مدیریت امیر سرمدی از خبرنگاران و روزنامه نگاران نابینا و تعداد محدودی از نابینایان متخصص در زمینه آیتی اداره می شود، در صدد آن است خلأ اطلاعاتی یک وبسایت تخصصی در زمینه آموزش، فناوری و اخبار مرتبط با نابینایان چه در داخل و چه خارج از کشور را پر کند. پوشش اخبار نابینایان در رسانه های جهان، آشنایی با نابینایان برجسته خارج از کشور، پوشش اهم اخبار مربوط به نابینایان با گرداوری و تنظیم از رسانه های داخلی، مجموعه ثابت ترفند که شامل آموزش اپلیکیشن های پر کاربرد برای نابینایان است، معرفی سایت ها و نرم افزار های دسترس پذیر و دکه خبر دنیای موبایل و کامپیوتر که به بررسی خبر های روز حوزه تکنولوژی و فناوری می پردازد، از جمله مهمترین شرح وظایف وبسایت نابینایان شرکت پکتوس است. از شما کاربر گرامی خواهش مندیم، نظرات، انتقادات و پیشنهادات خود را با ما از طریق بخش تماس با ما در میان گذارید. شماره های تماس با شرکت پکتوس: 88810291-292

دیدگاهی بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بیست + 9 =

لطفا پاسخ عبارت امنیتی را در کادر بنویسید. *