گزارشی از وضعیت مهمانپذیر نادر محل اسکان مدد جویان بهزیستی در تهران

اسکان در مهمانپذیر نادر یکی از خدماتیست که سازمان بهزیستی به معلولان شهرستانی میدهند که برای کارهای درمانی مجبور به سفر به پایتخت هستند و جا و مکانی در این شهر ندارند. معلولان برای بهره مندی از این مکان ابتدا باید به بهزیستی شهر خود مراجعه و درخواست اقامت در این مهمانپذیر را داشته باشند.
چندی پیش تصاویر و فیلمهایی از مهمانپذیری در خیابان ناصرخسرو که متعلق به سازمان بهزیستی است از طریق یکی از افراد معلول به دستمان رسید که نشان از اوضاع و احوال آشفته این محل اقامتی موقت معلولان دارد. درگزارش ذیل بخشی از صحبتهای افراد دارای معلولیت که از این مهمانپذیر استفاده کردند را می خوانید:
آسمان خدا امن تر از سقف اتاق نادر است
«عقربه ها ساعت ۱۰ شب را نشان میدهد خسته و کلافه از مسیری که ساعت ها همراهمان بود بالاخره به پایتخت رسیدیم. هر چه مسیر به انتها میرسید خوشحال تر میشدم چرا که میتوانستم در مکانی مستقر و حالت نشسته در صندلی را با خوابیده تغییر دهم. دیگر نمیتوانستم فضای کوچک ماشین را تحمل کنم، دوست داشتم هرچه زودتر به مهمانسرا برسم سر بر زمین بگذارم و به قولی پاهایم را دراز کنم تا خستگی این سفر و مسیر طولانی از جانم بیرون رود.
از میدان امام خمینی به سمت خیابان ناصرخسرو رفتیم و پرسان پرسان کوچه پرتو را یافتیم. ماشین سرکوچه متوقف شد و نمیتوانست داخل شود. نام کوچه پرتو بود اما در آن ساعت از شب بیشتر به کوچه ظلمات شبیه بود باریک، خلوت، پیچ درپیچ و تاریک. با دیدن این صحنه آب دهانم را قورت دادم و با خود فکر کردم آیا باید پیاده تا انتهای این کوچه برویم؟!
پدر از ماشین پیاده شد تا با تکه کاغذی که در دست دارد از رهگذران جویایی دقیق آدرس مهمانسرای «نادر» شود که ناگهان صدای عربده کشی و فحاشی بلند شد چند نفر با هم گلاویز شدند و با قمه و چاقو به جان هم افتادند. پدرم به سمت ماشین برگشت و گفت: آدرس را درست آمدیم مهمانپذیر داخل کوچه است اما نمیتوانیم با ماشین بریم. شما اینجا صبر کنید تا من به آنجا بروم و سرو گوشی آب دهم.  پدرم در سیاهی کوچه محو شد و همچنان صدای دعوا سکوت ۱۰ شب را پاره پاره میکرد. مادرم شیشه های ماشین را بالا داد تا صدای فحش های ناموسی که افراد میان هم رد و بدل میکردند به گوشمان نخورد. با بستن در و شیشه های ماشین صدا کمتر شد و فرصتی یافتم تا نگاهی به دور و اطرافم بیندازم. ناگهان متوجه فردی خمیده در گوشه ای از پیاده رو شدم که پشت بوته ها چمباتمه زده و سرش را میان سینه فرو برده بود، انگار مواد مخدر میکشید و در حال و هوای خودش بود.
هنوز از رفتن پدر نگذشته بود که چند نفردیگر با پیکنیک داخل آن کوچه مخوف شدند که سرو شکل نامناسب داشتند.
چند دقیقه ای که گذشت پدرم از سیاهی کوچه بیرون آمد و داخل ماشین نشست. سکوت کرده بود تا اینکه مادم پرسید: «خوب چه شد، مهمانپذیر نادر را پیدا کردی؟ امشب برای ما جا دارند؟ گفتی از بهزیستی معرفی نامه داریم.» یک مرتبه پدرم گفت: «مهمانپذیر نگو، بگو خرابه! داخل کوچه چند نفر مواد مصرف می کردند با سلام و صلوات رفتم و برگشتم».
مادرم گفت: «خوب حالا چه کار کنیم فردا نوبت دکتر این بچه است نمیتوانیم زودتر به بیمارستان مراجعه کنیم. شب را کجا بخوابیم.» پدرم نفس عمیقی کشید و گفت: «هرجایی بهتر از اینجاست» ماشین را روشن کرد و به سمت میدان آزادی رفتیم. زیراندازی را که همراه داشتیم روی چمن میدان آزادی پهن کردیم. من و پدرم بیرون از ماشین خوابیدیم و مادرم داخل ماشین تا صبح شود و به کاری که به خاطرش از مراغه به تهران سفر کرده بودیم، برسیم.»
اینها گفته های پسری ۲۶ ساله به نام رضاست که با معلولیت جسمی_حرکتی شدیدی  که دارد همراه خانواده برای پیگیری کارهای درمانش به تهران آمد بود و به خاطره مهمان نوازی بهزیستی مجبور شدند شبی را مهمان میدان سبز آزادی باشند.
اقامت معلولان در مهمانسرا فقط برای خدمات درمانی
اسکان در مهمانپذیر نادر یکی از خدماتیست که  سازمان بهزیستی به معلولان شهرستانی میدهند که برای کارهای درمانی مجبور به سفر به پایتخت هستند و جا و مکانی در این شهر ندارند. معلولان برای بهره مندی از این مکان ابتدا باید به بهزیستی شهر خود مراجعه و درخواست اقامت در این مهمانپذیر را داشته باشند. با سفر به پایتخت در تاریخ مورد نظرشان به بهزیستی تهران مراجعه میکنند و معرفی نامه ای را برای تعداد شبهایی را که میخواهند در تهران اقامت داشته باشند را دریافت میکنند و با مراجعه به خیابان ناصرخسرو و حضور در مهمانپذیر نادر کلید اتاقشان را دریافت میکنند. البته ناگفته نماند این اقامتگاه فقط به افرادی ارائه میشود که برای کارهای درمان مجبور به حضور در تهران هستند. بارها شکایتهایی از سوی معلولان به دستمان رسیده است که نشان از بی کیفیتی و اوضاع نابسامان این مهمانپذیر دارد. برخی از معلولان و خانواده هایشان ترجیح میدهند به جای رفتن زیر سقف این مهمانپذیر زیر سقف آسمان خدا شبها را سپری کنند.
مسئولان با چشمان باز خوابند
محمد رحیم رسولی معلول جسمی_حرکتی یکی دیگر از شاکیان این مهمانپذیر است و میگوید:« وقتی به تهران مراجعه کردم ابتدا به خیابان سید جمال الدین رفتم تا معرفی نامه را برای اسکان دریافت کنم. با خود گفتم آفرین به بهزیستی چه منطقه خوبی را برای اقامتگاه در نظر گرفته است. هنگامی که نامه را از دست مسئول پذیرش گرفتم آدرس دیگری روی آن نوشته شده بود که حوالی میدان امام خمینی (ره) و خیابان ناصرخسرو بود که البته یکی از منطقه های قدیمی تهران است.
با مراجعه به این منطقه و خیابان های تنگ و باریکش تازه دریافتم نباید از بهزیستی توقع خدمات خوب داشت. ما معلولان در هر گروه که باشیم محدودیتهایی را در تردد داریم و این را بهزیستی که خود را متولی معلولان میخواند به خوبی میداند. با تاکسی که نمیتوانستم داخل کوچه شوم و با شرایط سخت حرکتی که داشتم و البته کوله پشتی از وسایل شخصی.بالاخره با موتور خود را به در ورودی مهمانپذیر نادر رساندم. کوچه ای کثیف که مامن آدم های متجاهر و معتادان است که فکر نمیکنم شبها کسی جرات رفت و آمد از این کوچه را داشته باشد.
داخل مهمانسرا که شدم اوضاع بسیار اسفبار بود. مکانی که از لحاظ مناسبسازی زیر صفر است و به هیچ وجه مناسب معلولان جسمی_ حرکتی و ضایعه نخاعی نیست چرا که باید برای رسیدن به اتاق ها پله نوردی کنیم. برای ما معلولان رفت و آمد در سطح صاف هم دشوار است چه رسید جابجایی از این همه پله. نه خبری از رمپ بود نه آسانسور و نه بالابر، فقط پله های باریک و متعدد که نشان از قدمت این ساختمان دارد. به گمانم این مکان برای دوره ناصرالدین شاه قاجار باشد و به نوبه خود آثار باستانی محسوب میشود از کثیفی و بوی تعفن این مکان و اتاق هایش که دیگر نگویم.
با عجله به سمت بهزیستی کل کشور رفتم تا این اوضاع و شکایتم را به گوش مسئولانش برسانم. مرا به آقای امیری  نامی معرفی کردند که گویا مسئول این مهمانپذیر است با او که صحبت کردم دریافتم که با بلندترین صداها هم نمی توان مسئولانی را که خود را به خواب زدند بیدار کرد.
در آن دیدار که با عصبانیت و داد و فریادهایم همراه بود، به من گفتند: «شما باید سطح توقع تان را پایین آورید» درجوابشان گفتم بهتر نیست بهزیستی سطح خدماتش را بالا ببرد مگر نه اینکه این سازمان برای خدمت به ما تاسیس شده است. دریافتم صحبت با این افراد بی فایده است به همین جهت برگشتم و خود جایی را برای اسکان یافتم و دیگر پای در آن جهنم نادر نگذاشتم.
آیا در شان معلولان است در جایی اسکان داده شوند که بوی فضولات و تعفن از سر و رویش بالا می رود؟ ما معلولیم  اما در درجه اول شهروند این جامعه هستیم. میخواهم از طریق این رسانه به دکتر قبادی دانا بگویم آیا حاضر است شبی را همراه با خانواده در چنین مکانی اقامت داشته باشد.؟»
بضاعت بهزیستی همین است توقع بیشتر نداریم
رضا فلاح جوان کمبینای که برای انجام کارهای درمانی از تبریز چند روزی را مهمان این محل اقامتی بهزیستی شده است در مورد کمیت و کیفیت این مهمانسرا میگوید: «در تهران دوست و آشنایی نداشتم و نمیدانستم چند روزی را که برای انجام کارهای درمانی ام به این شهر شلوغ سفر میکنم را کجا بگذرانم تا اینکه با پیگیری بسیار دریافتم سازمان بهزیستی محل اسکانی را برای معلولان دارد که برای چند روز میتوانم در آن اقامت داشته باشم. برای دریافت نامه ابتدا به خیابان یوسف آباد رفتم و از بهزیستی استان تهران معرفی نامه ای را دریافت کردم. باید تشکر کنم از مسئولان بهزیستی تهران که با برخوردی مناسب پیگیر کارم شدند. هر زمان اسم خیابان ناصرخسرو میآید اولین کلمه ای که در ذهن افراد تداعی میشود، داروهای کمیاب است. برای رسیدن به مهمانپذیر نادر باید از میان سیل افرادی بگذریم که مدام از کنارت رد میشوند و زمزمه میکنند: «دارو، دارو چی میخوای» حضور در این محل اقامتی سخت است چرا که ماشین نمیتواند در خیابان سنگفرش شده ناصرخسرو رفت و آمد کند برای همین مجبوریم مسیری را پیاده تا کوچه و از آنجا تا مهمانپذیر طی کنیم.
در توصیف کوچه و خیابانهایش این گونه بگویم اگر با کسی دست دهید باید بعداش انگشتانتان را بشمارید. مهمانپذیر نادر در انتهای کوچه تنگ و باریکی است که بعد از غروب خورشیدکسی جرأت نمیکند حتی برای خرید نان هم از مهمانسرا خارج شود چرا که کوچه جولانگاه برادران معتاد و مواد فروش میشود.
به خاطر قدمت بالای ساختمان که گویی برای جنگ جهانی اول است بوی نم و رطوبت بسیار آزار دهنده ای در فضا جاریست اما برای منی که در تهران جا و مکانی ندارم بهتر از آن است که در این شبهای سرد پاییز در خیابان بخوابم. مکان این مهمانسرا قدمی و نامناسب است اما خدماتش بد نیست. از حق نباید بگذریم بهزیستی تمام تلاشش را کرده اما انگار بضاعتش بیشتر از این نیست. اگر بخواهیم بد این مکان را بگویم میترسم کل خدمت را قطع کنند. من کمبینا هستم و تردد برایم در چنین ساختمانی با این همه پله مشکلی ایجاد نمیکند اما تنها نابینایان و کمبینایان که از این مکان استفاده نمیکنند، این محل اقامتی برای معلولانی که مشکل حرکتی دارند اصلاً مناسب نیست. آیا مسئولان از وضعیت نابسامان این مهمانپذیر آگاه هستند که کاری در جهت رفع مشکلات و بهبود شرایط نمیکنند؟! چنین مکانهایی سرپناه افرادیست که نه هزینه پرداخت هتل و مهمانسرا دارند و نه دوست و آشنایی که شب را در خانه اش سپری کنند.  اگر کاری از دست مسئولان بهزیستی بر میآید خواهش میکنم دریغ نکنند.»
گلایه ها بسیار است و فضای نوشتاری ما اندک به همین جهت برای پیگیری بیشتر با مسئولان بهزیستی ارتباط برقرار کردیم تا جوابی برای ذهن مخاطبانمان داشته باشیم اما بعد از سه هفته پیگیری مداوم نتوانستیم با مسئول مورد نظر گفتگو کنیم. با انتشار این گزارش سازمان بهزیستی میتواند جوابیه خود را برای ایران سپید ارسال کرده تا منتشر کنیم.
منبع: ایران سپید

درباره شرکت پکتوس

پکتوس: به صورت اختصاری، مخفف ( پشتیبانی، کیفیت، تحقیقات و ساخت ) است. شركت دانش بنیان پكتوس، اولين توليد كننده تجهيزات کامپیوتری (سخت افزار و نرم افزار) ويژه نابينايان در تاریخ 22 مرداد سال 1370 توسط جمعي از فارغ التحصيلان دانشگاه صنعتي شريف تأسيس شد و از بدو تأسيس تا کنون که در سال جاری وارد بیست و هشتمین سال فعالیت خود شده است، در زمينه توليد تجهيزات كامپيوتري و الكترونيكي ويژه نابينايان و کمبینایان فعال بوده است. در سال های اخیر، این شرکت علاوه بر فعالیت در زمینه تولید تجهیزات توانبخشی ویژه نابینایان، برنامه هایی را نیز در جهت دسترس پذیر کردن خدمات اجتماعی برای این قشر عملیاتی کرده است. از زمان تأسیس شرکت پکتوس سه سال گذشت تا اولین محصول این شرکت برای نابینایان عرضه شد. اولين كامپيوتر براي نابينايان در ايران در سال 1373 به نام كامپيوتر گوياي اميد ساخته شد. اين كامپيوتر با خروجی صوتی تك حرف خوان فارسی، انگليسي و عربي با هدف تسهيل امر خواندن، نوشتن و تصحيح كتب بريل ساخته شد. از آنجایی که تا آن سال هنوز هیچ یک از افراد با آسیب بینایی تجربه کار کردن مستقل با سیستم های رایانه ای را نداشتند، لزوم آموزش کامپیوتر به آنها بسیار ضروری بود. در همین راستا در سال 1374، اولين دوره آموزش كامپيوتر به نابینایان، در مجتمع خدمات بهزيستي نابينايان کشور رودکی و براي كارشناسان بهزیستی سراسر استان های کشور برگزار شد. پس از برگزاری موفقیت آمیز این دوره ها، کلاس های آموزش کامپیوتر به افراد نابینا و کمبینا نیز در مؤسسه رودکی از سال 1374 آغاز شد و این امر برای سال های متمادی ادامه داشت. از سال 1374 به بعد، پکتوس تولیدات سخت افزاری خود را گسترش داد که از جمله آنها می توان به ارائه دستگاه یادداشت الکترونیکی بریل گویا (اسفندیار) و ارائه چاپگر و ماشین تایپ بریل (فرهاد) در سال 1374 اشاره کرد. نیاز های نابینایان و استفاده آنها از فناوری های نوین آموزشی تنها محدود به استفاده از سیستم های تبدیل متن به گفتار نبود. بررسی شرایط نابینایان در سایر کشور ها نیز نشان می داد نابینایان برای دسترسی بهتر و دقیقتر به متون نیازمند دستگاهی هستند تا پوشش خط رسمی آنها یعنی خط بریل را برایشان فراهم کند. به همین جهت مطالعاتی در زمینه تولید مانیتور بریل در شرکت پکتوس آغاز شد. تا اینکه در نهایت در سال 1376 اولين نسل از مانيتور بريل در ايران به نام دستگاه برجسته‌نگار توليد شد. لذا براي اولين بار در جهان، نابينايان قادر به استفاده الكترونيکی از متون فارسي و عربي به خط بريل شدند. دستگاه برجسته نگار یک با کابل پارالل به کامپیوتر وصل میشد و خروجی بریل را برای کاربران نابینا فراهم می کرد. در کنار تولیدات سخت افزاری برای بهبود کیفیت آموزشی و شغلی نابینایان، همچنان توسعه نرم افزار های مرتبط با این قشر نیز مد نظر شرکت پکتوس بود. از این رو، در سال 1378 نرم افزار تبدیل متن به گفتار نوید که تا این سال به صورت تک حرف خوان بود، قادر به خواندن کلمات شد. در نتیجه خروجي صوتي كلمه خوان جايگزين نمونه حرف خوان شد. در سال 1379 مبدل رایانه شخصی نوید عرضه شد. مبدل نوید کیبورد بریلی بود که با اتصال یک کارت صدای اختصاصی به کامپیوتر و نرم افزار های تبدیل متن به گفتار، زمینه استفاده بهتر نابینایان از کامپیوتر را فراهم می کرد. پس از فراهم کردن تجهیزات کمک آموزشی بریل و گویا برای نابینایان، ساخت دستگاهی برای انتقال مفاهیم تصویری به نابینایان نیز در دستور کار مدیران شرکت پکتوس قرار گرفت. در همین راستا، در سال 1379 سيستم كمك آموزشي لمسي و صوتي سروش یک، تولید شد. نابینایان از طریق سیستم سروش، می توانند سوژه مورد نظر خود را که بر روی کاغذ های مخصوص برجسته شده لمس کرده و از طریق نرم افزار های طراحی شده، اطلاعات سوژه مورد نظر را به دست آورند. هم زمان با پروژه های تحقیقاتی شرکت پکتوس برای توسعه تجهیزات توانبخشی برای نابینایان، در سایر کشور های جهان نیز تولید این تجهیزات سیر صعودی یافته بود. تا پیش از سال 1380، نرم افزارهای DSR (DOS SCREEN READER) و WSR (WINDOWS SCREEN READER) نرم افزارهای screen reader تولیدی این شرکت بودند. اما ارائه نرم افزار جاز و توسعه همه جانبه این صفحه خوان، برنامه نویسان شرکت پکتوس را بر آن داشت تا به فکر فراهم کردن پوشش فارسی برای نرم افزار جاز باشند. از این رو، نام نرم افزار پکجاز بعنوان پوشش فارسی صفحه خوان جاز و مجموعه نوید بعنوان یک مجموعه از نرم افزارهای کاربردی بدون نیاز به صفحه خوان جاز، شامل شش نرم افزار قرآن، دیکشنری، کتابخانه الکترونیک، دفترچه یادداشت، شطرنج و ویرایشگر ارائه گردیدند. در سال 1381 و 1382، نرم افزارهای نويد 4 و پکجاز، مجموعه كاملي از ابزار هاي دسترسي نابينايان به كامپيوتر به زبان فارسی را فراهم کرد. با پیشرفت روز به روز سیستم های رایانه ای و تغییر پورت های کامپیوتری از پارالل به یو اس بی، سبب شد تا نسل دوم برجسته نگار (مانیتور و کیبورد بریل) تولید شود. برجسته نگار 2، نمايشگر لمسي بريل با قابليت اتصال به پورت USB و بدون نياز به منبع تغذيه، در سال 1384 عرضه شد. در همین سال نیز سيستم كمك آموزشي لمسي و صوتي سروش 2، با قابليت اتصال به پورت USB و بدون نياز به منبع تغذیه ساخته شد. در اواسط دهه هشتاد، همچنان توسعه نرم افزار تبدیل متن به گفتار پکجاز و مجموعه نرم افزاری نوید، مورد توجه برنامه نویسان شرکت پکتوس بود. از این رو، مجموعه نويد 5 و پکجاز 8 مبتني بر موتور توليد صوت ماشيني در سال 1386 تولید و روانه بازار شد. چهار سال بعد یعنی در سال 1390، نرم افزار تبدیل متن به گفتار پکجاز با صدای انسانی مرد و زن ساخته و در اسفند ماه سال 92 عرضه شد.نسخه قابل تکثیر نرم افزار پکجاز در سال 92 توسط سازمان بهزیستی خریداری شد و به صورت رایگان در اختیار نابینایان و کمبینایان قرار گرفت. تا به حال این برنامه سه بار بروز رسانی شده که آخرین آپدیت آن نیز در اسفند ماه سال 94 عرضه شده است. به مرور زمان با افزایش حضور نابینایان در دانشگاه ها و به منظور دسترسی بهتر به منابع مطالعاتی، بهره گیری از فناوری های نوین آموزشی در دستور کار قرار گرفت. از این رو، در سال 1389 دستگاه برجسته نگار 3 با هدف استفاده انفرادی کاربران تولید شد. این نسل از دستگاه های مانیتور و کیبورد بریل، در ابعادی کوچکتر و با وزنی کمتر عرضه شد و قادر به پشتیبانی از 20 کاراکتر بریل است. همچنین در سال 1390، نرم افزار دکلمه (پخش کننده فایل های صوتی و متنی با فرمت دیزی) ارائه گردید. با عرضه نرم افزار دکلمه، ساخت نرم افزاری برای تولید کتب با فرمت دیزی ضروری به نظر میرسید. در همین راستا در سال 1392، نرم افزار تولید کتاب دیزی با نام تک گو، تولید شد. توسعه دستگاه برجسته نگار همواره جزء اهداف شرکت پکتوس محسوب می شود. در سال 1394، برجسته نگار با فناوری ( HID ) با دو قابلیت جدید نصب خودکار درایور ویندوز و امکان تنظیم سطح نقاط بریل (سفت یا نرم کردن نقاط بریل) تولید شد. یکی از اصلی ترین پروژه های شرکت پکتوس، در سال های اخیر، ارائه آخرین نسل از برجسته نگار های هوشمند موجود در بازار جهانی (BRAILLE NOTETAKER) بود. سر انجام این پروژه تحقیقاتی در اسفندماه سال 1396 تبدیل به یک محصول قابل عرضه در بازار شد و هم اکنون در مرحله نهایی بروز رسانی برنامه های خود قرار دارد. برجسته نگار هوشمند همراه یا همان نوت تیکر، دارای سیستم عامل لینوکس بوده و بدون نیاز به اتصال به کامپیوتر، این امکان را به نابینایان میدهد متون خود را با فرمت های رایج ورد به صورت صوتی و بریل بخوانند، به دو زبان فارسی و انگلیسی تایپ کنند، موسیقی ها و کلیه فایل های صوتی خود را بشنوند، به گوشی اندروید خود متصل شوند و بسیاری امکانات دیگر که در این دستگاه گنجانده شده است. از سال 1392، در کنار تولیدات سخت افزاری و نرم افزاری برای نابینایان، دسترس پذیر کردن خدمات مختلف اجتماعی در دستور کار شرکت پکتوس قرار گرفته است. این برنامه ها عمدتاً با همکاری انجمن نابینایان ایران پیگیری می شود. در همین راستا، دسترس پذیر کردن خدمات شعب بانکی برای نابینایان برای اولین بار در ایران در سال 1394 در پست بانک اجرایی شد. با طراحی یک نرم افزار و با کمک گرفتن از دستگاه برجسته نگار، نابینایان می توانند کلیه خدمات بانکی ارائه شده در شعب بانک ها را خود به صورت مستقل انجام دهند. دسترس پذیری موزه ها که یک مورد از آنها در موزه ایران باستان عملیاتی شده، یکی دیگر از مواردی است که شرکت پکتوس در دستور کار خود قرار داده است. این پروژه نیز در حال توسعه است. سامانه فروشگاهی نابینایان، یکی دیگر از خدمات جذاب شرکت پکتوس در زمینه دسترس پذیری خدمات مختلف اجتماعی برای نابینایان است. سامانه فروشگاهی نابینایان که اسفندماه سال 96 برای اولین بار در شعبه بیهقی فروشگاه شهروند عملیاتی شد، این امکان را به نابینایان می دهد تا خود به صورت مستقل از کلیه اقلام موجود در فروشگاه به همراه قیمت آنها مطلع شده و به واسطه طراحی یک نرم افزار که به بانک اطلاعات فروشگاه متصل است، اقلام خود را خریداری کرده و به وسیله مسئول سامانه فروشگاهی نابینایان، آن را از سطح فروشگاه جمعآوری کند. دسترس پذیر کردن سایت های اینترنتی و اپلیکیشن های پر کاربرد اندرویدی نیز از دیگر کار های جاری شرکت پکتوس است که مهمترین آن، دسترس پذیری کامل سایت درگاه ملی خدمات دولت هوشمند به نشانی www.iran.gov.ir است. شرکت پکتوس، با ایجاد یک سایت پویا در زمینه ی نابینایان و فناوری اطلاعات، تلاش دارد مسئولیت های اجتماعی خود را نیز جامع عمل پوشانده و از طریق این وبسایت نیز خدمات بیشتری به معلولان با آسیب بینایی عرضه کند. وبسایت pactos.net که با مدیریت امیر سرمدی از خبرنگاران و روزنامه نگاران نابینا و تعداد محدودی از نابینایان متخصص در زمینه آیتی اداره می شود، در صدد آن است خلأ اطلاعاتی یک وبسایت تخصصی در زمینه آموزش، فناوری و اخبار مرتبط با نابینایان چه در داخل و چه خارج از کشور را پر کند. پوشش اخبار نابینایان در رسانه های جهان، آشنایی با نابینایان برجسته خارج از کشور، پوشش اهم اخبار مربوط به نابینایان با گرداوری و تنظیم از رسانه های داخلی، مجموعه ثابت ترفند که شامل آموزش اپلیکیشن های پر کاربرد برای نابینایان است، معرفی سایت ها و نرم افزار های دسترس پذیر و دکه خبر دنیای موبایل و کامپیوتر که به بررسی خبر های روز حوزه تکنولوژی و فناوری می پردازد، از جمله مهمترین شرح وظایف وبسایت نابینایان شرکت پکتوس است. از شما کاربر گرامی خواهش مندیم، نظرات، انتقادات و پیشنهادات خود را با ما از طریق بخش تماس با ما در میان گذارید. شماره های تماس با شرکت پکتوس: 88810291-292
این نوشته در اخبار, اهم اخبار نابینایان در رسانه های داخلی., گزارش ارسال و , , , برچسب شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

لطفا پاسخ عبارت امنیتی را در کادر بنویسید. *