۳۰۰ هزار تومان جایزه نفر اول مسابقات قهرمانی کشور شنا. مصاحبه با دختران شناگر نابینا و کم بینا

برای دیدارشان باید به هرندی میرفتم. برای رسیدن به ورزشگاه شهید هرندی دقایقی را در کوچه و خیابان این منطقه پیاده روی کردم تا به در ورودی این ورزشگاه ویژه معلولان رسیدم. هرندی مثل همیشه خلوت و آرام است. هنگامی که حرف از ورزشگاه میشود، ناخودآگاه شلوغی و همهمه و سوت و جیغ در ذهن آدم تداعی میشود، اما اینجا آرام و ساکت است. استخر هرندی یکشنبه ها به بانوان شناگر اختصاص دارد و امروز، روز تمرین دختران است. به سراغشان میروم و پای صحبتهایشان مینشینم.
ساعت ۱۰:۳۰ دقیقه است و هنوز ورزشکاران به هرندی نرسیدند. با گذشت زمان کم کم صدای خنده و خوش و بشهایشان فضای آرام هرندی را در هم میشکند. به دنبال صدا میروم تا وارد جمع صمیمیشان شده و سر صحبت را باز کنم. اولین نفری را که ملاقات کردم، شهناز مرادی، شناگر با سابقه نابینایان است که سرپرست فنی مسابقات ورزشی  نابینایان در شهرداری را هم بر عهده دارد.
او بیش از ۲۰ سال است که وارد این عرصه شده و در حال حاضر همراه مربیان شنا خانمها ژیلا کهن و اکرم دولتی به مربیگری در این رشته برای دختران نابینا میپردازد. به عبارتی، کمک مربی شنای بانوان نابیناست. او در خصوص آموزش شنا به نابینایان میگوید: «نابینایان و کمبینایان به خاطر محدودیتی که در بینایی دارند، همراه با ترس از آب، پا در این رشته ورزشی میگذارند. توصیه همیشگیم به دوستان تازه وارد، دوستی با آب و همراه شدن با آن است؛ البته نابینایان در این زمینه خیلی با استعداد هستند. اگر فرد بینا در طول دو ماه شنا را فرا گیرد، دختران ما با گذشت دو ماه خود را برای ورود به مسابقات آماده میکنند. یکی از آن دختران باهوش در رشته شنا، سارا صفریست.
این شناگر جوان یک ماه و نیم است که به جمع اعضای تیم پیوسته و در این مدت کوتاه خود را برای حضور در مسابقات آماده میکند.  اعضای تیم ما از ۱۵ شناگر نابینا و کمبینا تشکیل شده است که از آنها میتوان به خانمها غزاله رجاییزاده، زهرا بابایی، خانم چنگیزی، رحیمه ملکزاده، عشرت قمی اشاره کرد.» – چند روز در هفته را به فراگیری شنا و تمرین اختصاص میدهید؟ «ما در هفته سه روز کلاس آموزشی در روزهای یکشنبه، سه شنبه و چهارشنبه داریم.
دو روز اول ساعت ۱۱ تا ۱۳ و روزهای چهارشنبه ۱۲ تا ۱۴ زمان تمرین بچه هاست. میخواهم از طریق رسانه شما از دختران نوجوانی که به این ورزش علاقه دارند، دعوت کنم به این ورزش  بپیوندند تا علاوه بر یادگیری شنا و کمک به سلامت جسم، به سلامت و طراوت روحشان هم کمک کنند. آموزش شنا رایگان است و از طریق هیئت نابینایان و کمبینایان روزانه مبلغی برای ایاب و ذهاب به ورزشکاران پرداخت میشود.»
مرادی در پاسخ به اینکه آیا همه اعضای تیم نابینا هستند، میگوید: «خیر! ورزشکاران در سه سطح دسته بندی میشوند. B1 نابینایان، B2 افراد با دید کم و محدود و B3 کمبینایانی هستند که دید بهتری دارند.»
اکرم دولتی، مربی شنای بانوان نابینا چهار سالیست به جمع این ورزشکاران پیوسته است و در مورد کار کردن با نابینایان میگوید: کار کردن با بچه های دارای مشکل بینایی راحتتر از دختران بیناست؛ چون آنچه را که میشنوند، انجام میدهند؛ اما دختران بینا به واسطه دیدی که دارند، تمرکز کافی روی گفته هایم ندارند. آموزش به نابینایان کمی متفاوتتر است.
برای یاد دادن حرکات شنا وارد آب شده و دستانشان را میگیرم و حرکت درست را به آنها آموزش میدهم. توصیه ام به بانوان، یادگیری شناست؛ چرا که شنا اعتماد به نفس نابینایان را بالا میبرد و حضور در مسابقات شنا و کسب مقام و رتبه میتواند تأثیر مثبتی در روحیه آنها داشته باشد. در آموزش شنا چه نیازهایی وجود دارد که میتواند در کیفیت تمرین شناگران تأثیرگذار باشد؟ نیازهای ورزشکاران رشته شنا را باید به دو بخش تقسیم کنم؛ بخش اول  کار با دستگاههای مختلف ورزشی برای افزایش مقاومت بدن ورزشکاران و تقویت عضله های دست و پای آنهاست.
در حال حاضر در کنار استخر، برخی حرکات بدنسازی را با بچه ها انجام میدهیم. اما کافی نیست. ورزشهایی مثل دو باید در کنار ورزش شنا قرار گیرد تا به نفسگیری بهتر شناگران کمک کند. بخش دوم، مشکلات ورزشکاران که در بانوان نابینا نمود بیشتری پیدا میکند، مثل رفت و آمد بچه ها به ورزشگاه و محل تمرینشان است. چرا که محیطی که ورزشگاه هرندی در آن واقع شده است، برای حضور دختران نابینا کمی نامناسب است.

معضل این منطقه، وجود کارتن خوابها و معتادانی است  که به راحتی در کوچه و خیابان تردد دارند و حضورشان میتواند برای دختران خطرساز شود. اگر مسئولان تدبیری اتخاذ کنند تا بانوان ورزشکار سر یک ساعت و  از یک ایستگاه مشخص سوار وسیله نقلیه شده و همراه هم به ورزشگاه برسند، میتواند امنیت روانی بیشتری را هم برای این دختران نابینا و هم خانواده هایشان ایجاد کند.

هرندی ماشین دارد، اما طرح ندارد تا بتواند وارد محدوده طرح ترافیک شده و بچه ها را سوار یا پیاده کند. این بخش، همکاری شهرداری را میطلبد تا نگاه ویژه ای به بانوان ورزشکار نابینا داشته باشد. با مطرح شدن موضوع تردد، همه دختران حاضر مهر تأیید بر حرف مربیشان زدند و در میان آنها  سارا صفری، عضو تازه وارد این مجموعه از نگرانیهایش میگوید: «جدا از صحبت مربیان که همواره دلسوز و نگران ما، چه برای تردد و چه برای آموزش هستند، باید نکته ای را هم اضافه کنم و آن مقطعی بودن این تمرینهاست. تا آنجا که من شنیده ام، این کلاسها فقط نزدیک مسابقات برگزار میشوند و دائمی نیستند و اکنون که نزدیک مسابقات کشوری هستیم، این کلاسها جان گرفته و برگزار میشوند.

اگر امکاناتی را در اختیار ما بگذارند تا در تمام ایام سال به تمرین بپردازیم، میتوانیم با آمادگی بهتری وارد مسابقات بهمن ماه شویم.» شهناز مرادی در پاسخ به این دلنگرانیها میگوید: «بله! دوستان درست میگویند. متأسفانه مقطعی بودن تمرینها میتواند روی روحیه و آمادگی ورزشکاران تأثیر منفی بگذارد، اما این ناهماهنگیها برای زمانی بود که استخر ورزشگاه شهید هرندی افتتاح نشده بود و ما استخر ویژه نداشتیم. استخر این ورزشگاه با کمترین امکانات با درخواست خود ورزشکاران به بهره برداری رسید. هنوز بسیاری از تجهیزات و وسایل مورد نیاز در این مجموعه تعبیه نشده است، اما همین فضا هم برای ما غنیمت است.

تا سال گذشته میتوانستیم از مجموعه های ورزشی زیر نظر شهرداری به صورت رایگان استفاده کنیم، اما اکنون این امکان را هم از ما دریغ کردند. در سالهای گذشته ما از استخرهای بعثت و پردیس بانوان استفاده میکردیم، اما اکنون منطقه ۱۵ که استخر بعثت در آن واقع شده است، به پیمانکار خصوصی سپرده شد. بخش خصوصی هم حاضر نیست این خدمت را همچون گذشته به نابینایان بطور رایگان ارائه دهد.

به همین دلیل این استخر با نبود امکانات کامل راه اندازی شد تا ورزشکاران بتوانند به صورت رایگان از فضای استخر استفاده کنند. قولهایی به ما داده شده تا در همه ایام سال شناگران بتوانند از این مجموعه استفاده کنند. اما باز هم برمیگردیم به مساعدت مسئولین و تصمیم نهایی آنها.» – بحثی سال گذشته مطرح شده بود که مسابقات ورزشی برون مرزی برای شنای بانوان میان کشورهای اسلامی برگزار شود.

آیا این موضوع به مرحله اجرا هم رسید؟ «خیر! همان طور که میدانید، مسابقات شنای بانوان برون مرزی ندارد. سال گذشته نامه نگاریهایی شد برای برگزاری مسابقات بین کشورهای مسلمان، اما به جایی نرسید و در همان مرحله درخواست باقی ماند. مسابقات کشوری هم که معمولاً در سال یک دوره انجام میشود و بهمن ماه امسال نیز دوباره این مسابقات را خواهیم داشت.»

شهناز مرادی، سرپرست فنی مسابقات ورزشی  نابینایان در شهرداری با اشاره به نکاتی در خصوص ورزش شنا میگوید:« به نمایندگی از طرف بانوان شنای نابینایان میخواهیم دو موضوع را مطرح کنم. اول آنکه به خاطر نبود مسابقات برونمرزی تعداد برگزاری مسابقات کشوری را در سال بیشتر کنند. موضوع مهم دیگر، بخش جوایز مسابقات است که نمیتواند دلگرمی برای ادامه کار شناگران باشد. جوایز مسابقات کشوری نفر اول ۳۰۰ هزار تومان است. فکر کنید یک ورزشکار یکسال تمرین کند و در آخر پاداش او فقط این مبلغ ناچیز باشد. فرقی نمیکند در بهمن ماه ورزشکار یک طلا داشته باشد یا ۱۰ مدال فقط جایزه یک مدال را دریافت میکند. حد اقل کاری که میتوانند برای این رشته و دلگرمی ورزشکاران صورت دهند یا افزایش مبلغ جوایز است یا اینکه برای دریافت هر مدال جایزه ای جداگانه برایش در نظر گرفته شود.» یکی از شناگران جوان نابینا که مسیر بسیار طولانی از شهر قدس را طی میکند تا به هرندی رسیده  در تمرینها شرکت کند میگوید: «مجتمعهای فرهنگی -ورزشی در تهران که زیر نظر شهرداریها هستند امکانات خوبی را در اختیار معلولان قرار میدهد خوب است که این امر به شهرداریهای حومه شهر تهران هم اختصاص پیدا کند و ما  بتوانیم از مجموعه ورزشیهای مناطق خودمان که خارج از تهران است و به محل زندگیمان نزدیکتر، استفاده کنیم.

اگر بخواهم به عنوان یک شناگر نابینا از خدمات یک استخر نزدیک محل اقامتم استفاده کنم باید از کل مسئولان امضا جمع کنم اما اگر قانون شود که ما بتوانیم به صورت رایگان از مجموعه های ورزشی استفاده کنیم درگیر مناسبات اداری و بوروکراسی و… نمیشویم.» بشری آرمیون یکی از مدالآوران جوان شنای بانوان در مورد کمبود امکانات هرندی میگوید: «امکاناتی که در همه استخرها تعبیه شده در هرندی وجود ندارد مثل سنای خشک و جکوزی. در حال حاضر این مجموعه فقط یک استخر دارد. میدانم که این فضا تازه تأسیس شده است اما تنها مکانی است که برای شنا به ما رایگان اختصاص دادند به همین خاطر مسئولان باید بودجه ای را نسبت به تجهیز این مجموعه در نظر بگیرند.»

مرادی کمک مربی شنای بانوان در تکمیل صحبتهای این ورزشکار میگوید: «منکر نیستیم که این فضا نیازمند تجهیزات بیشتری است اما همین که استخری به ما اختصاص پیدا کرده که دختران نابینا بدون  حضور بانوان بینا در آب شنا میکنند، جای تشکر و قدردانی دارد. در گذشته به این صورت بود که بچه های ما مجبور بودند در عرض یک استخر شنا کنند و مدام به دیگران برخورد میکردند. گاهی اوقات هم به خاطر نبود مسیر مشخص برای شنا، ورزشکار دور خود میپیچید بدون آنکه متوجه باشد مسیر مستقیم را نمیرود. حتی استخرها برای تمرین بچه های ما سانس اختصاصی را هم در نظر نمیگرفتند این موارد گوشه ای از مشکلات  ما در استفاده از سانسهای عمومی استخرهاست» رحیمه ملکزاده که از شناگران با سابقه این حوزه است  با تأخیری که در ورودش  به هرندی داشت دیرتر از دیگر دوستانش به جمع ما پیوست. او نیز مشکلاتی را که شناگران دیگر مطرح کرده بودند را یادآور میشود و میگوید: « ۱۲ سال است که وارد حرفه شنا شدم و بیش از ۷۰ مدال مختلف را کسب کردم. احتمالاً دیگر دوستانم مهمترین نکاتی که مربوط به ورزش معلولان میشود را گفته اند اما میخواهم دوباره و چند باره بگویم تردد یکی از مشکلات بزرگ ماست.

افراد عادی به راحتی از نزدیکترین سالنها و مجموعه های ورزشی استفاده میکنند اما معلولان حتماً باید در مکانی حضور داشته باشند که با شرایط جسمیشان همخوانی داشته باشد. از نظر من ورزش تنها راهی است که میتواند روحیه معلولان را بالا برده و قوی کند اما متأسفانه محلهای ورزشی برای معلولان دسترسپذیر نیست و این امر سبب شده است اکثر معلولان خانه نشینی را ترجیح دهند.» بحث و گفتگویمان به سمت جوایز مسابقات کشید و خانم دولتی مربی شنا در مورد مسابقات بانوان نابینا میگوید:«جوایزی که برای شنای بانوان در نظر گرفته میشود بسیار ناچیز است و این امر سبب دلزدگی شناگران برای حضور در مسابقات شده است. شاید یادآوری مسابقات سال گذشته برای بچه ها خوشایند نباشد اما گفتنش ضروری است. بهمنماه سال ۹۶ سه روز را برای مسابقات شنای کشوری، اختصاص دادند که این سه روز به خاطر ناهماهنگی داوران مسابقات تبدیل شد به یک روز.  بچه ها چهار بار مسیر ۲۰۰ متری را مسابقه دادند آن هم در یک روز،  وقتی از آب بیرون میآمدند دیگر جانی در بدن نداشتند.

این ناهماهنگیها تا جای رسید که رکورد شنای  ۱۰۰ متر پروانه خانم ملکزاده گم شد و مدالش را نداند. روی دیوار با کاغذ نوشتند که این خانم نفر اول شده است اما نمیدانیم چه اتفاقی افتاد که کاغذ روی دیوار گم شد و مدال این شناگر را حساب نکردند.» این مربی ادامه میدهد:« هنگام اهداء مدال هم بچه ها در سالن غذا خوری بودند که با بلندگو اعلام کردند مربیها برای دریافت مدال شناگرانشان به دفتر مراجعه کنند. مگر این مسابقات کشوری نبود، پس چرا هیچ حرمت و ارزشی برای ورزشکاران قائل نشدند که حتی اسمشان خوانده شود و محلی را برای دادن مدالهایشان آماده کنند. اینگونه برخوردها ورزشکاران را دلزده و روحیه یکسال تمرین برای چنین مسابقاتی را درآنها میکشد.

حال بماند که این مسابقات در هیچ رسانه ای منعکس نشد و فقط ایران سپید به آن پرداخت. یعنی حتی رسانه ها هم فضایی را برای چند اسم و رتبه به ورزشکاران نابینا اختصاص ندادند.» با این دختران همراه شدم و به سالن اصلی استخر رفتم تا از نزدیک محیطی را که برایم توصیف کرده بودند، ببینم. استخر هرندی در فضای بزرگی ساخته شده است اما هنوز جای کار دارد تا تمام امکانات به این محل راه پیدا کنند دختران بعد از اندکی نرمش و گرم کردن یک به یک در آب پریدند و مشغول تمرین شدند.
منبع: ایران سپید

درباره شرکت پکتوس

پکتوس: به صورت اختصاری، مخفف ( پشتیبانی، کیفیت، تحقیقات و ساخت ) است. شركت دانش بنیان پكتوس، اولين توليد كننده تجهيزات کامپیوتری (سخت افزار و نرم افزار) ويژه نابينايان در تاریخ 22 مرداد سال 1370 توسط جمعي از فارغ التحصيلان دانشگاه صنعتي شريف تأسيس شد و از بدو تأسيس تا کنون که در سال جاری وارد بیست و هشتمین سال فعالیت خود شده است، در زمينه توليد تجهيزات كامپيوتري و الكترونيكي ويژه نابينايان و کمبینایان فعال بوده است. در سال های اخیر، این شرکت علاوه بر فعالیت در زمینه تولید تجهیزات توانبخشی ویژه نابینایان، برنامه هایی را نیز در جهت دسترس پذیر کردن خدمات اجتماعی برای این قشر عملیاتی کرده است. از زمان تأسیس شرکت پکتوس سه سال گذشت تا اولین محصول این شرکت برای نابینایان عرضه شد. اولين كامپيوتر براي نابينايان در ايران در سال 1373 به نام كامپيوتر گوياي اميد ساخته شد. اين كامپيوتر با خروجی صوتی تك حرف خوان فارسی، انگليسي و عربي با هدف تسهيل امر خواندن، نوشتن و تصحيح كتب بريل ساخته شد. از آنجایی که تا آن سال هنوز هیچ یک از افراد با آسیب بینایی تجربه کار کردن مستقل با سیستم های رایانه ای را نداشتند، لزوم آموزش کامپیوتر به آنها بسیار ضروری بود. در همین راستا در سال 1374، اولين دوره آموزش كامپيوتر به نابینایان، در مجتمع خدمات بهزيستي نابينايان کشور رودکی و براي كارشناسان بهزیستی سراسر استان های کشور برگزار شد. پس از برگزاری موفقیت آمیز این دوره ها، کلاس های آموزش کامپیوتر به افراد نابینا و کمبینا نیز در مؤسسه رودکی از سال 1374 آغاز شد و این امر برای سال های متمادی ادامه داشت. از سال 1374 به بعد، پکتوس تولیدات سخت افزاری خود را گسترش داد که از جمله آنها می توان به ارائه دستگاه یادداشت الکترونیکی بریل گویا (اسفندیار) و ارائه چاپگر و ماشین تایپ بریل (فرهاد) در سال 1374 اشاره کرد. نیاز های نابینایان و استفاده آنها از فناوری های نوین آموزشی تنها محدود به استفاده از سیستم های تبدیل متن به گفتار نبود. بررسی شرایط نابینایان در سایر کشور ها نیز نشان می داد نابینایان برای دسترسی بهتر و دقیقتر به متون نیازمند دستگاهی هستند تا پوشش خط رسمی آنها یعنی خط بریل را برایشان فراهم کند. به همین جهت مطالعاتی در زمینه تولید مانیتور بریل در شرکت پکتوس آغاز شد. تا اینکه در نهایت در سال 1376 اولين نسل از مانيتور بريل در ايران به نام دستگاه برجسته‌نگار توليد شد. لذا براي اولين بار در جهان، نابينايان قادر به استفاده الكترونيکی از متون فارسي و عربي به خط بريل شدند. دستگاه برجسته نگار یک با کابل پارالل به کامپیوتر وصل میشد و خروجی بریل را برای کاربران نابینا فراهم می کرد. در کنار تولیدات سخت افزاری برای بهبود کیفیت آموزشی و شغلی نابینایان، همچنان توسعه نرم افزار های مرتبط با این قشر نیز مد نظر شرکت پکتوس بود. از این رو، در سال 1378 نرم افزار تبدیل متن به گفتار نوید که تا این سال به صورت تک حرف خوان بود، قادر به خواندن کلمات شد. در نتیجه خروجي صوتي كلمه خوان جايگزين نمونه حرف خوان شد. در سال 1379 مبدل رایانه شخصی نوید عرضه شد. مبدل نوید کیبورد بریلی بود که با اتصال یک کارت صدای اختصاصی به کامپیوتر و نرم افزار های تبدیل متن به گفتار، زمینه استفاده بهتر نابینایان از کامپیوتر را فراهم می کرد. پس از فراهم کردن تجهیزات کمک آموزشی بریل و گویا برای نابینایان، ساخت دستگاهی برای انتقال مفاهیم تصویری به نابینایان نیز در دستور کار مدیران شرکت پکتوس قرار گرفت. در همین راستا، در سال 1379 سيستم كمك آموزشي لمسي و صوتي سروش یک، تولید شد. نابینایان از طریق سیستم سروش، می توانند سوژه مورد نظر خود را که بر روی کاغذ های مخصوص برجسته شده لمس کرده و از طریق نرم افزار های طراحی شده، اطلاعات سوژه مورد نظر را به دست آورند. هم زمان با پروژه های تحقیقاتی شرکت پکتوس برای توسعه تجهیزات توانبخشی برای نابینایان، در سایر کشور های جهان نیز تولید این تجهیزات سیر صعودی یافته بود. تا پیش از سال 1380، نرم افزارهای DSR (DOS SCREEN READER) و WSR (WINDOWS SCREEN READER) نرم افزارهای screen reader تولیدی این شرکت بودند. اما ارائه نرم افزار جاز و توسعه همه جانبه این صفحه خوان، برنامه نویسان شرکت پکتوس را بر آن داشت تا به فکر فراهم کردن پوشش فارسی برای نرم افزار جاز باشند. از این رو، نام نرم افزار پکجاز بعنوان پوشش فارسی صفحه خوان جاز و مجموعه نوید بعنوان یک مجموعه از نرم افزارهای کاربردی بدون نیاز به صفحه خوان جاز، شامل شش نرم افزار قرآن، دیکشنری، کتابخانه الکترونیک، دفترچه یادداشت، شطرنج و ویرایشگر ارائه گردیدند. در سال 1381 و 1382، نرم افزارهای نويد 4 و پکجاز، مجموعه كاملي از ابزار هاي دسترسي نابينايان به كامپيوتر به زبان فارسی را فراهم کرد. با پیشرفت روز به روز سیستم های رایانه ای و تغییر پورت های کامپیوتری از پارالل به یو اس بی، سبب شد تا نسل دوم برجسته نگار (مانیتور و کیبورد بریل) تولید شود. برجسته نگار 2، نمايشگر لمسي بريل با قابليت اتصال به پورت USB و بدون نياز به منبع تغذيه، در سال 1384 عرضه شد. در همین سال نیز سيستم كمك آموزشي لمسي و صوتي سروش 2، با قابليت اتصال به پورت USB و بدون نياز به منبع تغذیه ساخته شد. در اواسط دهه هشتاد، همچنان توسعه نرم افزار تبدیل متن به گفتار پکجاز و مجموعه نرم افزاری نوید، مورد توجه برنامه نویسان شرکت پکتوس بود. از این رو، مجموعه نويد 5 و پکجاز 8 مبتني بر موتور توليد صوت ماشيني در سال 1386 تولید و روانه بازار شد. چهار سال بعد یعنی در سال 1390، نرم افزار تبدیل متن به گفتار پکجاز با صدای انسانی مرد و زن ساخته و در اسفند ماه سال 92 عرضه شد.نسخه قابل تکثیر نرم افزار پکجاز در سال 92 توسط سازمان بهزیستی خریداری شد و به صورت رایگان در اختیار نابینایان و کمبینایان قرار گرفت. تا به حال این برنامه سه بار بروز رسانی شده که آخرین آپدیت آن نیز در اسفند ماه سال 94 عرضه شده است. به مرور زمان با افزایش حضور نابینایان در دانشگاه ها و به منظور دسترسی بهتر به منابع مطالعاتی، بهره گیری از فناوری های نوین آموزشی در دستور کار قرار گرفت. از این رو، در سال 1389 دستگاه برجسته نگار 3 با هدف استفاده انفرادی کاربران تولید شد. این نسل از دستگاه های مانیتور و کیبورد بریل، در ابعادی کوچکتر و با وزنی کمتر عرضه شد و قادر به پشتیبانی از 20 کاراکتر بریل است. همچنین در سال 1390، نرم افزار دکلمه (پخش کننده فایل های صوتی و متنی با فرمت دیزی) ارائه گردید. با عرضه نرم افزار دکلمه، ساخت نرم افزاری برای تولید کتب با فرمت دیزی ضروری به نظر میرسید. در همین راستا در سال 1392، نرم افزار تولید کتاب دیزی با نام تک گو، تولید شد. توسعه دستگاه برجسته نگار همواره جزء اهداف شرکت پکتوس محسوب می شود. در سال 1394، برجسته نگار با فناوری ( HID ) با دو قابلیت جدید نصب خودکار درایور ویندوز و امکان تنظیم سطح نقاط بریل (سفت یا نرم کردن نقاط بریل) تولید شد. یکی از اصلی ترین پروژه های شرکت پکتوس، در سال های اخیر، ارائه آخرین نسل از برجسته نگار های هوشمند موجود در بازار جهانی (BRAILLE NOTETAKER) بود. سر انجام این پروژه تحقیقاتی در اسفندماه سال 1396 تبدیل به یک محصول قابل عرضه در بازار شد و هم اکنون در مرحله نهایی بروز رسانی برنامه های خود قرار دارد. برجسته نگار هوشمند همراه یا همان نوت تیکر، دارای سیستم عامل لینوکس بوده و بدون نیاز به اتصال به کامپیوتر، این امکان را به نابینایان میدهد متون خود را با فرمت های رایج ورد به صورت صوتی و بریل بخوانند، به دو زبان فارسی و انگلیسی تایپ کنند، موسیقی ها و کلیه فایل های صوتی خود را بشنوند، به گوشی اندروید خود متصل شوند و بسیاری امکانات دیگر که در این دستگاه گنجانده شده است. از سال 1392، در کنار تولیدات سخت افزاری و نرم افزاری برای نابینایان، دسترس پذیر کردن خدمات مختلف اجتماعی در دستور کار شرکت پکتوس قرار گرفته است. این برنامه ها عمدتاً با همکاری انجمن نابینایان ایران پیگیری می شود. در همین راستا، دسترس پذیر کردن خدمات شعب بانکی برای نابینایان برای اولین بار در ایران در سال 1394 در پست بانک اجرایی شد. با طراحی یک نرم افزار و با کمک گرفتن از دستگاه برجسته نگار، نابینایان می توانند کلیه خدمات بانکی ارائه شده در شعب بانک ها را خود به صورت مستقل انجام دهند. دسترس پذیری موزه ها که یک مورد از آنها در موزه ایران باستان عملیاتی شده، یکی دیگر از مواردی است که شرکت پکتوس در دستور کار خود قرار داده است. این پروژه نیز در حال توسعه است. سامانه فروشگاهی نابینایان، یکی دیگر از خدمات جذاب شرکت پکتوس در زمینه دسترس پذیری خدمات مختلف اجتماعی برای نابینایان است. سامانه فروشگاهی نابینایان که اسفندماه سال 96 برای اولین بار در شعبه بیهقی فروشگاه شهروند عملیاتی شد، این امکان را به نابینایان می دهد تا خود به صورت مستقل از کلیه اقلام موجود در فروشگاه به همراه قیمت آنها مطلع شده و به واسطه طراحی یک نرم افزار که به بانک اطلاعات فروشگاه متصل است، اقلام خود را خریداری کرده و به وسیله مسئول سامانه فروشگاهی نابینایان، آن را از سطح فروشگاه جمعآوری کند. دسترس پذیر کردن سایت های اینترنتی و اپلیکیشن های پر کاربرد اندرویدی نیز از دیگر کار های جاری شرکت پکتوس است که مهمترین آن، دسترس پذیری کامل سایت درگاه ملی خدمات دولت هوشمند به نشانی www.iran.gov.ir است. شرکت پکتوس، با ایجاد یک سایت پویا در زمینه ی نابینایان و فناوری اطلاعات، تلاش دارد مسئولیت های اجتماعی خود را نیز جامع عمل پوشانده و از طریق این وبسایت نیز خدمات بیشتری به معلولان با آسیب بینایی عرضه کند. وبسایت pactos.net که با مدیریت امیر سرمدی از خبرنگاران و روزنامه نگاران نابینا و تعداد محدودی از نابینایان متخصص در زمینه آیتی اداره می شود، در صدد آن است خلأ اطلاعاتی یک وبسایت تخصصی در زمینه آموزش، فناوری و اخبار مرتبط با نابینایان چه در داخل و چه خارج از کشور را پر کند. پوشش اخبار نابینایان در رسانه های جهان، آشنایی با نابینایان برجسته خارج از کشور، پوشش اهم اخبار مربوط به نابینایان با گرداوری و تنظیم از رسانه های داخلی، مجموعه ثابت ترفند که شامل آموزش اپلیکیشن های پر کاربرد برای نابینایان است، معرفی سایت ها و نرم افزار های دسترس پذیر و دکه خبر دنیای موبایل و کامپیوتر که به بررسی خبر های روز حوزه تکنولوژی و فناوری می پردازد، از جمله مهمترین شرح وظایف وبسایت نابینایان شرکت پکتوس است. از شما کاربر گرامی خواهش مندیم، نظرات، انتقادات و پیشنهادات خود را با ما از طریق بخش تماس با ما در میان گذارید. شماره های تماس با شرکت پکتوس: 88810291-292
این نوشته در اخبار, اهم اخبار نابینایان در رسانه های داخلی., دسترس پذیری, گزارش, گفت و گو ارسال و , , , برچسب شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

لطفا پاسخ عبارت امنیتی را در کادر بنویسید. *