بازیگری با چشمان بسته

سرای محله ساعی با همکاری مرکز سلامت معاونت اجتماعی  ـ فرهنگی شهرداری منطقه ۶ تهران از ابتدای ماه گذشته کلاس داستان نویسی و بازیگری با تدریس پدر و پسر فعال محله برای نابینایان و کم بینایان برگزار کرده است.

«نامدار پهلوان» و پسرش امیر که کارگردان و مدرس کلاس بازیگری اند، این روزها که خانه نشینی اجباری همچنان ادامه دار است، سعی می کنند در این کلاس ها بستر مناسبی برای شکوفایی استعدادهای روشندلان و کم بینایان فراهم کنند.  «نامدار پهلوان» مدرس کلاس داستان نویسی که دستی در شعر و شاعری دارد، بازنشسته است و لیسانس زبان و ادبیات فارسی دارد. او معتقد است این قشر از جامعه توانایی ها و استعدادهای زیادی دارند که اغلب فرصتی برای ظهور نداشته اند: «کار من در این ۶ سال در کنار روشندلان فقط با انگیزه و علاقه شخصی بوده است. چون باور دارم این قشر توانایی های زیادی دارند. آنها به رغم محدودیت شان هوش فراوان و پشتکار خوبی دارند، حتی گاهی بسیار بیشتر از دیگر افراد جامعه.»

به گفته پهلوان، این کلاس ها ۶ سال قبل در مؤسسه «عصای سفید» با ۵ نفر برگزار می شد: «در حال حاضر ۱۷ نفر سرکلاس حضور دارند و تاکنون ۲ جلد کتاب داستان از آنها منتشر شده و جلد سوم به علت کمبود بودجه هنوز به مرحله انتشار نرسیده است.»

مدرس کلاس داستان نویسی ضرورت مناسب سازی  سراهای محله را برای  تردد نابینایان ضروری می داند: «کاش شهرداری همه معابر و حتی فرهنگسراها را برای  تردد معلولان مناسب سازی می کرد یا حداقل سامانه حمل ونقل اختصاصی برای این افراد در نظر می گرفت تا شاهد حضور پررنگ ترشان در جامعه و فعالیت های فرهنگی باشیم.»

تعداد سرویس های  سامانه حمل ونقل معلولان کافی نیست

یکی از افرادی که پای ثابت کلاس های داستان نویسی سرای محله است، «ندا امیری» است. او با اینکه مدرک کارشناسی رشته حقوق دارد، با نوازندگی پیانو هم آشناست. این بانوی توانمند ۳ سال است که در کلاس داستان نویسی آقای پهلوان شرکت دارد: «۳ سال قبل شهرداری منطقه ۴ این کلاس ها را برگزار می کرد. بعد از مدتی تعمیرات ساختمان مؤسسه باعث تعطیلی کلاس ها شد، البته آموزش به صورت آنلاین ادامه داشت و مقرر شد مکان دیگری برای برگزاری کلاس در نظر گرفته شود. خوشبختانه طی مکاتباتی، کلاس در سرای محله ساعی دوباره تشکیل شد.»

امیری به دلیل علاقه به نویسندگی و شعر و شاعری قبل از برگزاری این کلاس ها هم داستان و شعر می نوشته است: «برگزاری این کلاس ها اقدام بسیار خوبی بود. از آنجا که با قواعد این کار آشنا نبودم ورود به این کلاس ها باعث شد مشکلاتم در نوشتن رفع شود. در حال حاضر یک رمان بلند که کامل شده و یک رمان ناتمام هم دارم. تعدادی داستان کوتاه و شعرهایی هم در قالب های مختلف مانند مثنوی و غزل سروده ام.»

او معتقد است برگزاری چنین کلاس هایی برای روشندلان و کم بینایان باعث برقراری عدالت آموزشی در استفاده از امکانات  سراهای محله  می شود: «این کلاس ها باعث شکوفایی استعدادهای زیادی می شوند. از بین همین استعدادها می توان برای برخی شغل ها و مکان هایی که ظرفیت لازم وجود دارد، بهره گرفت.»

«تهران یک کلانشهر است و معلولان برای  تردد مجبورند از سرویس های اینترنتی یا سامانه حمل ونقل جانبازان و معلولان استفاده کنند». امیری با این توضیح ادامه می دهد: «با اینکه به این کلاس خیلی علاقه دارم اما برخی جلسه ها را از دست می دهم. چون  تردد برای ما سخت است و امکانات کافی فراهم نیست. متأسفانه سامانه حمل ونقل جانبازان و معلولان، سرویس های کمی در اختیار افراد کم بینا و نابینا قرار می دهد. کاش شهرداری کلاس ها را در همه مناطق برگزار کند، چون با توجه به یکسری محدودیت هایی که برای  تردد ما وجود دارد، گاهی دوری راه مانع حضورمان می شود.

باید هزینه  سنگینی را متحمل بشویم یا از رفتن صرف نظر کنیم یا برای استفاده از این سامانه ها از ۲ روز قبل سرویس رزرو کنیم. این در حالی است که شاید بیشتر از یکی، ۲ بار نتوانیم این سرویس را دریافت کنیم. اگر شهرداری یا هر ارگان دیگری وسایل حمل ونقل با هزینه کمتر یا به رایگان در اختیار ما قرار می دادند، مسلماً شرایط بهتری برای حضور ما در جامعه فراهم می شد.»

«مصطفی اسکندرزاده» جوان با ذوق و کم بینای کلاس است که قبلاً هم در کلاس هایی مانند تئاتر، زبان، مهارت های زندگی و… شرکت کرده و معتقد است شهرداری می تواند با بهزیستی مکاتبه کند تا کم بینایان و نابینایان در کلاس هایی که در فرهنگسراها و  سراهای محله  برگزار می شود مانند بقیه افراد عادی شرکت کنند. او هم خواستار مناسب سازی سراهای محله برای معلولان است و این کار را ضروری می داند.

محدودیتی برای  بازیگری وجود ندارد

«امیر پهلوان» دانش آموخته رشته بازیگری و مدرس کلاس  است که بازیگری را برای این قشر جزو محدودیت ها نمی داند: «مشکل نابینایان یا کم بینایان تأثیری در بازی آنها نمی گذارد. تنها محدودیت در زمینه میزانسن و حرکت بازیگر است که با مشخص کردن نقاط برای آنها، این مسأله حل شدنی است. بازیگران بینایی هم داریم که نمی توانند به صورت نقطه ای در یک مسیر حرکت کنند، ولی هنرجویان من بسیار در این زمینه توانمندند. آنها درک  مطلب بهتری در مقایسه با بینایان دارند. اگر فضا برای آنها تعریف بشود، به علت ذهن قوی ای که دارند، بر مشکلات کار فائق می آیند و خروجی بهتری دارند نسبت به هنرجویان بازیگری که بینا هستند.»

او تدریس به هنرجویان این کلاس را با هنرجویان بینا متفاوت نمی داند: «برای هنرجویان این کلاس فقط از توصیف های بیشتری در مقایسه با افراد بینا استفاده می کنم. در واقع معلولیت برای هنرجویانم باعث ایجاد محدودیت نبوده است.»

پهلوان معتقد است شهرداری باید از افراد کم بینا و نابینا حمایت فرهنگی کند: «بودجه ها و تخفیف هایی برای شرکت آنها در کلاس های سراهای محله  یا فرهنگسراها در نظر گرفته شود یا هزینه سالنی که برای اجرا در اختیارشان گذاشته می شود کمتر باشد.»

منبع: همشهری آنلاین.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پنج × 1 =

لطفا پاسخ عبارت امنیتی را در کادر بنویسید. *