راه سفرمان را هموار کنید

مسافرت گاه ضرورتی است غیر قابل اجتناب اما اگر حتی به انگیزه تفریح و گذراندن اوقات فراغت هم صورت گیرد دلیلی برای مستثنی کردن معلولان از آن وجود ندارد. به این معنا که نابینایان؛ ناشنوایان و معلولان حرکتی نیز گاه نیاز دارند به تنهایی و به صورت مستقل سفر کنند.
از همین رو است که این نیاز در واحد خدمات ویژه ایرلاین‌های داخلی و خارجی با کم و زیاد مورد توجه قرار گرفته از درخواست برای اختصاص ویلچر در فرودگاه که نشانه ای از معلولیت فرد است تا درخواست امکانات پزشکی ویژه و درخواست برای دستیار در برخی ایرلاین‌های خارج از کشور برای افراد نابینا و ناشنوا.
همچنین امروزه دسترس پذیر بودن اماکن و وسایل حمل و نقل و حضور و مشارکت معلولان در جامعه در همه دنیا ، مفاهیم پذیرفته شده ای هستند که تحقق آنها نیازمند برطرف کردن تمامی موانع فیزیکی و ذهنی است به این معنا که علاوه بر مناسب سازی اماکن باید تغییر نگرش‌هایی نیز در ذهن مردم و مسئولان ایجاد شود. توجه به این ضرورت در ایام فراغت تعطیلات سال نو بیش از هر زمان احساس می شود. این گزارش تلاش دارد برای لحظاتی، اندیشه ها را همراه و همسفر معلولان سازد تا شاید از این رهگذر تغییری در شرایط آنان پدید آید.

**نیاز نابینایان در سفر تنها همراهی است
لاله عرب‌زاده نابینایی که دکترای حقوق دارد و از این‌رو بسیار به تنهایی سفر می‌کند در مورد سفر با هواپیما می‌گوید: سفرهای هوایی پیچیدگی‌های خاص خود را دارد از این‌رو تمام فرودگاه‌های دنیا بخشی را به سرویس خدمات ویژه اختصاص داده‌اند. مسافران معلول وقتی برای خرید بلیت اقدام می‌کنند با انتخاب گزینه‌ای نشان می‌دهند که به ویلچر نیاز دارند ولی برای ما نابینایان گزینه‌ای نیست که مشخص کنیم نابینا هستیم و تنها به فردی برای همراهی نیاز داریم برای همین مجبوریم گزینه ویلچر را انتخاب کنیم که در این صورت در فرودگاه وقتی به خدمات ویژه مراجعه می‌کنیم گاه با اصرار متصدی روبه‌رو می‌شویم که باید حتماً روی ویلچر بنشینید و حاضر نیستند به‌عنوان همراه در کنار ما راه بروند. گاه نیز می‌پذیرند و در کنار ما راهنمایی‌مان می‌کنند.

البته در فرودگاه‌های مختلف این کار سلیقه‌ای و متفاوت صورت می‌گیرد. مشکل دیگر این است که من و دوستان نابینایم در برخی از فرودگاه‌ها با مواردی برخورد کرده‌ایم که هنگام عبور از گیت می‌گویند اگر همراه نداشته باشید اجازه عبور ندارید. یک بار در پرواز تهران – بندرعباس این موضوع برای من پیش آمد و مسافری محترم مجبور شد خود را به‌عنوان همراه من معرفی کند تا بتوانم به سفر خود ادامه دهم. او ادامه می‌دهد: البته من نمی‌دانم بر چه مبنایی این حرف را می‌زنند پس معنای خدمات ویژه چیست؟ این کار با فلسفه وجود خدمات ویژه تعارض دارد و علاوه بر آن بی‌احترامی به فرد معلول یا نابینا محسوب می‌شود.

در طول سفر نیز میهماندار هواپیما مسافر نابینا را همراهی می‌کند. این خدمات بعد از رسیدن به مقصد نیز تا وقتی که فرد نابینا به جای مطمئنی برسد یا ماشین بگیرد ادامه می‌یابد. عرب‌زاده از تجربه نشستن‌اش روی ویلچر به ما می‌گوید و اینکه یک بار که به خارج از کشور سفر می‌کرده مجبور می‌شود ارز خود را در فرودگاه تهیه کند ولی متصدی خدمات ویژه با او همراهی نمی‌کند و به علاوه اصرار داشته او را با ویلچر پای هواپیما ببرد و می‌افزاید: من ویلچر را قبول نکردم و در نهایت این مسئول پرواز بود که خیلی با من همکاری کرد. پرواز را نبست و آمد تا من بتوانم ارزم را تهیه و از گیت عبور کنم. به نظر من خدمات ویژه باید برای معلولیت‌های گوناگون، متفاوت باشد نه اینکه با بی‌صبری تنها بخواهند با ویلچر افراد را همراهی کنند.

نکته‌ای که او به آن توجه می‌کند و در بسیاری از ایرلاین‌های خارجی دیده شده است به این صورت است که فرد علاوه بر تعیین نوع معلولیت تعیین می‌کند که به ویلچر نیاز دارد یا دستیاری برای همراهی.

این وکیل نابینا در مورد سفرهای ریلی نیز می‌گوید: با وجود مناسب سازی‌هایی که در ایستگاه‌های راه‌آهن انجام شده است من تا به حال با واحدی به‌نام خدمات ویژه مواجه نشده‌ام و با کمک داوطلبانه مردم مسیر خود را پیدا می‌کنم و با نشانه‌گذاری جای واگن خود را حفظ می‌کنم. در ترمینال‌های مسافربری نیز جای خالی خدمات ویژه احساس می‌شود و اگر کمک داوطلبانه مردم نباشد با مشکل روبه‌رو می‌شویم البته گاه راننده یا کمک راننده نیز می‌گویند اگر کاری داشتید به ما بگویید اما به هنگام پیدا کردن اتوبوس و در بین راه برای استفاده از خدمات رستوران و… اغلب به همراهی شهروندی دلسوز نیاز پیدا می‌کنیم.

**معلولان حرکتی بیشتر با هواپیما سفر می‌کنند
کاظم مولایی عضو تیم ملی پارا بدمینتون که روی ویلچر می‌نشیند در خصوص سفرهای هوایی می‌گوید: به‌دلیل وجود خدمات ویژه در فرودگاه‌های داخلی و خارجی؛ معلولان حرکتی ترجیح می‌دهند با وجود قیمت بالاتر اغلب با هواپیما سفر کنند زیرا با مشکلات کمتری روبه‌رو می‌شوند. ما هنگام خرید بلیت تعیین می‌کنیم که به خدمات ویژه و ویلچر نیاز داریم و در فرودگاه با مراجعه به واحد خدمات ویژه؛ متصدی این بخش با ویلچر ما را همراهی می‌کند، ویلچر خودمان را به حمل بار می‌فرستند و با بالابر فرد معلول را وارد هواپیما می‌کنند تا روی صندلی بنشیند. در هواپیما نیز جای مخصوصی برای معلولانی که به خدمات ویژه نیاز دارند اختصاص داده شده است. به همین ترتیب تا رسیدن به مقصد و تحویل گرفتن بار و ویلچر خودمان، همراهی می‌شویم.

اما اگر مجبور شویم به هر دلیل از اتوبوس برای مسافرت استفاده کنیم با مشکلات فراوانی روبه‌رو می‌شویم. در ترمینال‌ها که برای عبور ویلچر معمولاً رمپی در نظر گرفته نشده است. گاه مجبور می‌شویم بعد از گرفتن بلیت؛ از ترمینال خارج شویم و از مسیر اتوبوس‌ها وارد جایگاه شویم و خود را پای اتوبوس برسانیم. اتوبوس‌ها هم بالابری ندارند تا ویلچر را بالا ببرد و وارد اتوبوس شویم. اغلب مردم هستند که ما را بغل می‌کنند و روی صندلی می‌نشانند که این قضیه خیلی آزاردهنده است.

اگر سفر طولانی باشد پیاده و سوار شدن در بین راه نیز مصائب خاص خود را دارد، از نبودن سرویس‌های بهداشتی ویژه برای معلولان و دسترس پذیر نبودن محیط رستوران‌ها و… اما مولایی از تجربه خود در سفرهای خارج از کشور می‌گوید و اینکه در برخی از کشورها اتوبوس‌های بین شهری نیز مانند ناوگان اتوبوسرانی داخل شهری به بالابر و رمپ مجهز است و اینکه در اتوبوس‌های داخل شهر، مأمور داخل اتوبوس به فرد معلول کمک می‌کند تا با بالابر وارد اتوبوس شود و تا در جای مخصوص قرار نگیرد اتوبوس حرکت نمی‌کند به علاوه جای مخصوص ویلچر همیشه در اتوبوس خالی و آماده است. این ورزشکار با اشاره به اینکه این روزها بعضی از قطارها نیز برای استفاده افرادی که روی ویلچر مسافرت می‌کنند در نظر گرفته شده ‌اند، ادامه می‌دهد: با مناسب‌سازی بعضی از ایستگاه‌های راه‌آهن؛ مشکلات معلولان برای تهیه بلیت تا رسیدن به قطار کمتر شده است.

نکته‌ای که در ناوگان ریلی باقی می‌ماند ایستگاه‌های متعدد طی مسیر و قدمت آنهاست که مناسب‌سازی همه را دشوار ساخته و به هر حال استفاده از امکانات آنها برای فرد معلول از قبل قابل پیش‌بینی نیست.

مولایی می‌افزاید: البته مرحله دیگر سفر که برای معلولان حرکتی با مشکلاتی همراه خواهد بود محل اقامت در شهر مقصد است که فرد قبل از رفتن به سفر باید آنها را ارزیابی کند. مانند بررسی وضعیت سرویس بهداشتی و حمام محل اقامت از جهت دسترس‌پذیری و هم وجود یا عدم وجود آسانسور و اینکه آیا با ویلچر می‌توان وارد آن شد یا نه. او توضیح می‌دهد به‌عنوان مثال چندی پیش که به شیراز سفر کرده بودم با کمک متصدی تور و دیدن عکس‌های محل اقامت در هتل وضعیت سرویس و آسانسور و اتاق‌ها را بررسی کردم و چون با شرایط من تناسب داشت برای ثبت‌نام در تور اقدام کردم.حال اگر به هتل برسیم و ببینیم که به‌عنوان مثال آسانسور خراب است که دیگر بدشانسی خودمان است.

**مشکلات ناشنوایان در سفر بیشتر ارتباطی است
شاید به نظر آید ناشنوایان برای سفر نباید با مشکل چندانی روبه‌رو باشند. اما اگر خود را جای فرد ناشنوا بگذاریم می‌بینیم که این‌طور نیست. زهرا سعادت که با نوجوان ناشنوای خود سفر می‌کند در این باره می‌گوید: مشکلات ناشنوایان در مسافرت بیشتر به نحوه ارتباط گرفتن آنها با دیگران بستگی دارد. اگر فرد سابقه شنوایی قبلی داشته باشد با مشکل کمتری روبه‌رو خواهد بود به‌عنوان مثال متوجه می‌شود که میهماندار در حال خوش آمد گویی به مسافران است وگرنه شرایط برایش گنگ و نامفهوم باقی می‌ماند. در داخل هواپیما نیز همزمان با اوج گرفتن هواپیما؛ افت فشار روی سمعک تأثیر می‌گذارد و فرد باید سیستم حلزونی گوش یا سمعک خود را خاموش یا از گوش خارج کند.

سعادت می‌افزاید: از بین معلولیت‌ها آشنایی مردم با ناشنوایی کمتر از سایرین است به‌عنوان مثال عصای فرد نابینا شناسه اوست اما بسیاری سمعک را با هدفون اشتباه می‌گیرند یا بیان گنگ و نامفهوم فرد ناشنوا را نمی‌فهمند یا با علامت اشاره‌ای که فرد با انگشتان خود نشان می‌دهد تا به دیگران بفهماند ناشنواست «دستی که انگشتان کوچک؛ شست و اشاره آن باز است» آشنا نیستند.

برای همین هنگام عبور از گیت اگر فرد ناشنوا متوجه منظور مأمور گیت نشود او نیز مجبور می‌شود به هر طریق و با ایما و اشاره به او بفهماند که باید چه کار کند. سعادت نیز به این نکته اشاره دارد که هنگام خرید بلیت هواپیما گزینه‌ای برای تعیین ناشنوایی وجود ندارد و اینکه فرد ناشنوا در سفرهای هوایی و زمینی به یاری نوشتن روی کاغذ یا مثلاً تلفن همراه خود می‌تواند منظور خود را با دیگران در میان بگذارد. آن هم با جمله بندی‌های خاص ناشنوایان که درک منظورشان را سخت می‌سازد.

**نیازی به نام پاراتور
مسافرت حق و نیازی بشری است که در مورد فردی معلول علاوه بر جنبه تفریحی جنبه روحی و روانی و تقویت اراده و اعتماد به نفس را هم شامل می‌شود. از این روست که دسترس پذیر بودن اماکن گردشگری و وسایل حمل و نقل مسافرتی در هر کشور نشانه‌ای از توجه مردم و مسئولان آن کشور به این حق اساسی معلولان است. نیازی این چنینی و کمبود اماکن گردشگری برای معلولان جمعی از آنان را در انجمنی گرد هم آورده تا با همکاری مسئولان متولی امور معلولان و مسئولان گردشگری، تورهایی ویژه برای این قشر راه‌اندازی کنند. پاراتور نام این تورهای ویژه است که در آن با به کار‌گیری امکانات و تجهیزات فیزیکی و نیروی انسانی آموزش دیده سفری دلنشین را برای فرد معلول به ارمغان می‌آورد.

محمد اسماعیل شیخ قرایی مدیر عامل انجمن فرهنگی، گردشگری و ورزشی پارس درباره لزوم راه‌اندازی پاراتورها می‌گوید: در این نوع از تورهای گردشگری، افراد معلول با تجهیزات و استانداردهای بین‌المللی و بدون نیاز به افراد سالم به گردشگری می‌پردازند. می‌توان گفت یکی از اهداف پاراتورها؛ توانمندسازی فرد معلول است که به تقویت روحیه او می‌انجامد. از آنجا که در سطح اماکن گردشگری و حمل و نقل زیرساخت های مورد نیاز گردشگری معلولان فراهم نیست این افراد نمی‌توانند مستقل به گردش و تفریح بپردازند و این باعث سرخوردگی آنان می‌شود و اعتماد به نفس آنها را خدشه دار می‌کند. ما با بحث پاراتور و استفاده از امکانات ویژه سعی داریم این نقصان را تا حدی جبران کنیم. وظیفه اصلی ما مشاوره دادن به افراد معلول در زمینه مسافرت؛ شناسایی اماکن مناسب سازی شده و استفاده از تجهیزات و امکانات مناسب برای سفر افراد معلول است. پاراتورهایی که این انجمن برگزار می‌کند برای همه معلولان و همه سالمندان است که نیاز به اقداماتی حمایتی دارند.

شیخ قرایی که خود از پای چپ مبتلا به پولیو است، می‌افزاید: ما کارمان را با همکاری سازمان بهزیستی شروع کردیم و در حال حاضر در دوره‌هایی یک روزه گردشگری ویژه معلولان را در استان‌های مختلف تدریس می‌کنیم از جمله همایشی در استان‌های گلستان و فارس برگزار کردیم و بزودی نمونه آن را در تهران هم برگزار خواهیم کرد. این دوره‌ها تحت عنوان گردشگری و اوقات فراغت و الزامات آن برای مددکاران، معاونین توانبخشی و افرادی که در صنعت گردشگری فعالیت می‌کنند تشکیل می‌شود.

شیخ قرایی در بحث تجهیزات مناسب‌سازی شده برای معلولان به رمپ سیار مانند آنچه در برخی از اتوبوس‌های درون شهری شرکت واحد استفاده می‌شود و وسایل جانبی مثل توالت سیار و لوازم و تجهیزات adl و کیسه‌هایی که مایعات را به‌صورت ژله در می‌آورد و در مسافرت‌های طولانی برای معلولان ضایعات نخاعی به کار می‌رود و لیف‌های مخصوص برای استحمام اشاره می‌کند. او می‌افزاید: در بحث پاراتور‌های ویژه نابینایان برای هر دو سه نفر یک همراه نیاز داریم و سعی می‌کنیم نابینایان را با تعداد زیاد به سفر نبریم چون به تعداد تسهیلگر بیشتری نیاز خواهیم داشت.در بحث سفر ناشنوایان نیز این کار را با همکاری رابطان زبان اشاره انجام می‌دهیم تا بتوانیم با ناشنوایان تعامل برقرار کنیم.

مدیرعامل انجمن معلولان پارس با اشاره به اینکه نعمت‌های خداوند در هر جایی که باشد دیدنی است، می‌افزاید: سعی داریم معلولان را از دیدن این نعمت‌ها محروم نکنیم و برای همین هر منطقه‌ای که ممکن باشد برای برگزاری تور انتخاب می‌کنیم به علاوه یکی از اهداف ما شناسایی مکان‌هایی است که برای گردشگری معلولان مناسب سازی نشده‌اند چون تا خود معلولان به این مکان‌ها نروند این نیاز برای مناسب‌سازی آنها احساس نمی‌شود.

او در مورد انتخاب وسیله حمل و نقل مناسب می‌ افزاید: بسته به مسافت و نوع معلولیت مسافرانی که برای گردش می‌بریم نوع وسیله نقلیه مناسب را تعیین می‌کنیم مثلاً در مورد معلولان حرکتی در سفرهای طولانی از هواپیما استفاده می‌کنیم گاه نیز مجبور به استفاده از قطار می‌شویم. انتخاب قطار گاه ما را با دشواری مواجه می‌سازد زیرا در قطار به مناسب‌سازی برای معلولان حرکتی و ضایعات نخاعی کمتر توجه شده است. واقعیت این است که مسئولان درصدد رفع مشکلات هستند ولی این مسأله به‌دلیل نا آگاهی زمانبر شده است. به عقیده من با توجه به نیازی که در بحث گردشگری معلولان احساس می‌شود پاراتورها جای زیادی برای گسترش دارند.

معلولی که با پاراتور به سفر می‌رود امنیت خاطر بیشتری دارد. باید توجه کنیم که درک شرایط معلولان در هنگام سفر اهمیت ویژه‌ای دارد؛ اینکه من به‌عنوان متولی سفر، نیاز معلول را بسرعت درک کنم و در کمترین زمان برطرف سازم موضوعی است که در تورهای دیگر به سهولت انجام نمی‌شود و اگر هم به آن توجه شود برطرف کردن آن با ترحم همراه است و معلول را دچار سرخوردگی می‌کند. ما تا به حال ۲۱ پاراتور برگزار کرده‌ایم هر چند در ایام عید بیشتر بر بحث آموزش تمرکز داریم اما به طور کلی معلولان و سالمندانی که بخواهند با پاراتور سفر کنند  با ترحم همراه است و معلول را دچار سرخوردگی می‌کند.
ما تا به حال ۲۱ پاراتور برگزار کرده‌ایم هر چند در ایام عید بیشتر بر بحث آموزش تمرکز داریم اما به طور کلی معلولان و سالمندانی که بخواهند با پاراتور سفر کنند می‌توانند از طریق سایت ما به آدرس
parsda.com
با ما مرتبط باشند.
منبع: ایران سپید

درباره شرکت پکتوس

پکتوس: به صورت اختصاری، مخفف ( پشتیبانی، کیفیت، تحقیقات و ساخت ) است. شركت دانش بنیان پكتوس، اولين توليد كننده تجهيزات کامپیوتری (سخت افزار و نرم افزار) ويژه نابينايان در تاریخ 22 مرداد سال 1370 توسط جمعي از فارغ التحصيلان دانشگاه صنعتي شريف تأسيس شد و از بدو تأسيس تا کنون که در سال جاری وارد بیست و هشتمین سال فعالیت خود شده است، در زمينه توليد تجهيزات كامپيوتري و الكترونيكي ويژه نابينايان و کمبینایان فعال بوده است. در سال های اخیر، این شرکت علاوه بر فعالیت در زمینه تولید تجهیزات توانبخشی ویژه نابینایان، برنامه هایی را نیز در جهت دسترس پذیر کردن خدمات اجتماعی برای این قشر عملیاتی کرده است. از زمان تأسیس شرکت پکتوس سه سال گذشت تا اولین محصول این شرکت برای نابینایان عرضه شد. اولين كامپيوتر براي نابينايان در ايران در سال 1373 به نام كامپيوتر گوياي اميد ساخته شد. اين كامپيوتر با خروجی صوتی تك حرف خوان فارسی، انگليسي و عربي با هدف تسهيل امر خواندن، نوشتن و تصحيح كتب بريل ساخته شد. از آنجایی که تا آن سال هنوز هیچ یک از افراد با آسیب بینایی تجربه کار کردن مستقل با سیستم های رایانه ای را نداشتند، لزوم آموزش کامپیوتر به آنها بسیار ضروری بود. در همین راستا در سال 1374، اولين دوره آموزش كامپيوتر به نابینایان، در مجتمع خدمات بهزيستي نابينايان کشور رودکی و براي كارشناسان بهزیستی سراسر استان های کشور برگزار شد. پس از برگزاری موفقیت آمیز این دوره ها، کلاس های آموزش کامپیوتر به افراد نابینا و کمبینا نیز در مؤسسه رودکی از سال 1374 آغاز شد و این امر برای سال های متمادی ادامه داشت. از سال 1374 به بعد، پکتوس تولیدات سخت افزاری خود را گسترش داد که از جمله آنها می توان به ارائه دستگاه یادداشت الکترونیکی بریل گویا (اسفندیار) و ارائه چاپگر و ماشین تایپ بریل (فرهاد) در سال 1374 اشاره کرد. نیاز های نابینایان و استفاده آنها از فناوری های نوین آموزشی تنها محدود به استفاده از سیستم های تبدیل متن به گفتار نبود. بررسی شرایط نابینایان در سایر کشور ها نیز نشان می داد نابینایان برای دسترسی بهتر و دقیقتر به متون نیازمند دستگاهی هستند تا پوشش خط رسمی آنها یعنی خط بریل را برایشان فراهم کند. به همین جهت مطالعاتی در زمینه تولید مانیتور بریل در شرکت پکتوس آغاز شد. تا اینکه در نهایت در سال 1376 اولين نسل از مانيتور بريل در ايران به نام دستگاه برجسته‌نگار توليد شد. لذا براي اولين بار در جهان، نابينايان قادر به استفاده الكترونيکی از متون فارسي و عربي به خط بريل شدند. دستگاه برجسته نگار یک با کابل پارالل به کامپیوتر وصل میشد و خروجی بریل را برای کاربران نابینا فراهم می کرد. در کنار تولیدات سخت افزاری برای بهبود کیفیت آموزشی و شغلی نابینایان، همچنان توسعه نرم افزار های مرتبط با این قشر نیز مد نظر شرکت پکتوس بود. از این رو، در سال 1378 نرم افزار تبدیل متن به گفتار نوید که تا این سال به صورت تک حرف خوان بود، قادر به خواندن کلمات شد. در نتیجه خروجي صوتي كلمه خوان جايگزين نمونه حرف خوان شد. در سال 1379 مبدل رایانه شخصی نوید عرضه شد. مبدل نوید کیبورد بریلی بود که با اتصال یک کارت صدای اختصاصی به کامپیوتر و نرم افزار های تبدیل متن به گفتار، زمینه استفاده بهتر نابینایان از کامپیوتر را فراهم می کرد. پس از فراهم کردن تجهیزات کمک آموزشی بریل و گویا برای نابینایان، ساخت دستگاهی برای انتقال مفاهیم تصویری به نابینایان نیز در دستور کار مدیران شرکت پکتوس قرار گرفت. در همین راستا، در سال 1379 سيستم كمك آموزشي لمسي و صوتي سروش یک، تولید شد. نابینایان از طریق سیستم سروش، می توانند سوژه مورد نظر خود را که بر روی کاغذ های مخصوص برجسته شده لمس کرده و از طریق نرم افزار های طراحی شده، اطلاعات سوژه مورد نظر را به دست آورند. هم زمان با پروژه های تحقیقاتی شرکت پکتوس برای توسعه تجهیزات توانبخشی برای نابینایان، در سایر کشور های جهان نیز تولید این تجهیزات سیر صعودی یافته بود. تا پیش از سال 1380، نرم افزارهای DSR (DOS SCREEN READER) و WSR (WINDOWS SCREEN READER) نرم افزارهای screen reader تولیدی این شرکت بودند. اما ارائه نرم افزار جاز و توسعه همه جانبه این صفحه خوان، برنامه نویسان شرکت پکتوس را بر آن داشت تا به فکر فراهم کردن پوشش فارسی برای نرم افزار جاز باشند. از این رو، نام نرم افزار پکجاز بعنوان پوشش فارسی صفحه خوان جاز و مجموعه نوید بعنوان یک مجموعه از نرم افزارهای کاربردی بدون نیاز به صفحه خوان جاز، شامل شش نرم افزار قرآن، دیکشنری، کتابخانه الکترونیک، دفترچه یادداشت، شطرنج و ویرایشگر ارائه گردیدند. در سال 1381 و 1382، نرم افزارهای نويد 4 و پکجاز، مجموعه كاملي از ابزار هاي دسترسي نابينايان به كامپيوتر به زبان فارسی را فراهم کرد. با پیشرفت روز به روز سیستم های رایانه ای و تغییر پورت های کامپیوتری از پارالل به یو اس بی، سبب شد تا نسل دوم برجسته نگار (مانیتور و کیبورد بریل) تولید شود. برجسته نگار 2، نمايشگر لمسي بريل با قابليت اتصال به پورت USB و بدون نياز به منبع تغذيه، در سال 1384 عرضه شد. در همین سال نیز سيستم كمك آموزشي لمسي و صوتي سروش 2، با قابليت اتصال به پورت USB و بدون نياز به منبع تغذیه ساخته شد. در اواسط دهه هشتاد، همچنان توسعه نرم افزار تبدیل متن به گفتار پکجاز و مجموعه نرم افزاری نوید، مورد توجه برنامه نویسان شرکت پکتوس بود. از این رو، مجموعه نويد 5 و پکجاز 8 مبتني بر موتور توليد صوت ماشيني در سال 1386 تولید و روانه بازار شد. چهار سال بعد یعنی در سال 1390، نرم افزار تبدیل متن به گفتار پکجاز با صدای انسانی مرد و زن ساخته و در اسفند ماه سال 92 عرضه شد.نسخه قابل تکثیر نرم افزار پکجاز در سال 92 توسط سازمان بهزیستی خریداری شد و به صورت رایگان در اختیار نابینایان و کمبینایان قرار گرفت. تا به حال این برنامه سه بار بروز رسانی شده که آخرین آپدیت آن نیز در اسفند ماه سال 94 عرضه شده است. به مرور زمان با افزایش حضور نابینایان در دانشگاه ها و به منظور دسترسی بهتر به منابع مطالعاتی، بهره گیری از فناوری های نوین آموزشی در دستور کار قرار گرفت. از این رو، در سال 1389 دستگاه برجسته نگار 3 با هدف استفاده انفرادی کاربران تولید شد. این نسل از دستگاه های مانیتور و کیبورد بریل، در ابعادی کوچکتر و با وزنی کمتر عرضه شد و قادر به پشتیبانی از 20 کاراکتر بریل است. همچنین در سال 1390، نرم افزار دکلمه (پخش کننده فایل های صوتی و متنی با فرمت دیزی) ارائه گردید. با عرضه نرم افزار دکلمه، ساخت نرم افزاری برای تولید کتب با فرمت دیزی ضروری به نظر میرسید. در همین راستا در سال 1392، نرم افزار تولید کتاب دیزی با نام تک گو، تولید شد. توسعه دستگاه برجسته نگار همواره جزء اهداف شرکت پکتوس محسوب می شود. در سال 1394، برجسته نگار با فناوری ( HID ) با دو قابلیت جدید نصب خودکار درایور ویندوز و امکان تنظیم سطح نقاط بریل (سفت یا نرم کردن نقاط بریل) تولید شد. یکی از اصلی ترین پروژه های شرکت پکتوس، در سال های اخیر، ارائه آخرین نسل از برجسته نگار های هوشمند موجود در بازار جهانی (BRAILLE NOTETAKER) بود. سر انجام این پروژه تحقیقاتی در اسفندماه سال 1396 تبدیل به یک محصول قابل عرضه در بازار شد و هم اکنون در مرحله نهایی بروز رسانی برنامه های خود قرار دارد. برجسته نگار هوشمند همراه یا همان نوت تیکر، دارای سیستم عامل لینوکس بوده و بدون نیاز به اتصال به کامپیوتر، این امکان را به نابینایان میدهد متون خود را با فرمت های رایج ورد به صورت صوتی و بریل بخوانند، به دو زبان فارسی و انگلیسی تایپ کنند، موسیقی ها و کلیه فایل های صوتی خود را بشنوند، به گوشی اندروید خود متصل شوند و بسیاری امکانات دیگر که در این دستگاه گنجانده شده است. از سال 1392، در کنار تولیدات سخت افزاری و نرم افزاری برای نابینایان، دسترس پذیر کردن خدمات مختلف اجتماعی در دستور کار شرکت پکتوس قرار گرفته است. این برنامه ها عمدتاً با همکاری انجمن نابینایان ایران پیگیری می شود. در همین راستا، دسترس پذیر کردن خدمات شعب بانکی برای نابینایان برای اولین بار در ایران در سال 1394 در پست بانک اجرایی شد. با طراحی یک نرم افزار و با کمک گرفتن از دستگاه برجسته نگار، نابینایان می توانند کلیه خدمات بانکی ارائه شده در شعب بانک ها را خود به صورت مستقل انجام دهند. دسترس پذیری موزه ها که یک مورد از آنها در موزه ایران باستان عملیاتی شده، یکی دیگر از مواردی است که شرکت پکتوس در دستور کار خود قرار داده است. این پروژه نیز در حال توسعه است. سامانه فروشگاهی نابینایان، یکی دیگر از خدمات جذاب شرکت پکتوس در زمینه دسترس پذیری خدمات مختلف اجتماعی برای نابینایان است. سامانه فروشگاهی نابینایان که اسفندماه سال 96 برای اولین بار در شعبه بیهقی فروشگاه شهروند عملیاتی شد، این امکان را به نابینایان می دهد تا خود به صورت مستقل از کلیه اقلام موجود در فروشگاه به همراه قیمت آنها مطلع شده و به واسطه طراحی یک نرم افزار که به بانک اطلاعات فروشگاه متصل است، اقلام خود را خریداری کرده و به وسیله مسئول سامانه فروشگاهی نابینایان، آن را از سطح فروشگاه جمعآوری کند. دسترس پذیر کردن سایت های اینترنتی و اپلیکیشن های پر کاربرد اندرویدی نیز از دیگر کار های جاری شرکت پکتوس است که مهمترین آن، دسترس پذیری کامل سایت درگاه ملی خدمات دولت هوشمند به نشانی www.iran.gov.ir است. شرکت پکتوس، با ایجاد یک سایت پویا در زمینه ی نابینایان و فناوری اطلاعات، تلاش دارد مسئولیت های اجتماعی خود را نیز جامع عمل پوشانده و از طریق این وبسایت نیز خدمات بیشتری به معلولان با آسیب بینایی عرضه کند. وبسایت pactos.net که با مدیریت امیر سرمدی از خبرنگاران و روزنامه نگاران نابینا و تعداد محدودی از نابینایان متخصص در زمینه آیتی اداره می شود، در صدد آن است خلأ اطلاعاتی یک وبسایت تخصصی در زمینه آموزش، فناوری و اخبار مرتبط با نابینایان چه در داخل و چه خارج از کشور را پر کند. پوشش اخبار نابینایان در رسانه های جهان، آشنایی با نابینایان برجسته خارج از کشور، پوشش اهم اخبار مربوط به نابینایان با گرداوری و تنظیم از رسانه های داخلی، مجموعه ثابت ترفند که شامل آموزش اپلیکیشن های پر کاربرد برای نابینایان است، معرفی سایت ها و نرم افزار های دسترس پذیر و دکه خبر دنیای موبایل و کامپیوتر که به بررسی خبر های روز حوزه تکنولوژی و فناوری می پردازد، از جمله مهمترین شرح وظایف وبسایت نابینایان شرکت پکتوس است. از شما کاربر گرامی خواهش مندیم، نظرات، انتقادات و پیشنهادات خود را با ما از طریق بخش تماس با ما در میان گذارید. شماره های تماس با شرکت پکتوس: 88810291-292
این نوشته در اخبار, اهم اخبار نابینایان در رسانه های داخلی., گزارش ارسال و , , , برچسب شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

لطفا پاسخ عبارت امنیتی را در کادر بنویسید. *