در این آزمایش، ژنی ویژه به چشم بیماران تزریق شد تا سلول‌های باقی‌مانده شبکیه به نور حساس شوند. این روش با استفاده از فناوری «اپتوژنتیک» انجام گرفت.
پس از این مرحله، شرکت‌کنندگان عینک‌های ویژه‌ای مجهز به دوربین به چشم زدند. این دوربین تصاویر محیط اطراف را به سیگنال‌های نوری تبدیل می‌کرد که توسط سلول‌های اصلاح‌شده شبکیه دریافت می‌شدند.
نتایج امیدوارکننده درمان
نتایج نشان داد که حساسیت به نور در هفت نفر از ۱۰ بیمار بهبود یافت و شش نفر نیز پیشرفت قابل‌توجهی از نظر بالینی تجربه کردند.
همچنین برخی از شرکت‌کنندگان توانستند اشیا را بهتر تشخیص دهند، موقعیت آن‌ها را مشخص کنند و با دقت بیشتری به سمت آن‌ها دست دراز کنند یا آن‌ها را لمس کنند.
این بهبود در چهار بیمار از چند ماه تا چند سال ادامه یافت.
بررسی فعالیت مغز نیز نشان داد که قشر بینایی توانسته است اطلاعات بصری را دریافت و پردازش کند. این یافته نشان می‌دهد که حتی پس از سال‌ها نابینایی، مغز همچنان می‌تواند سیگنال‌های بصری جدید را دریافت و درک کند.
آیا این روش بینایی را به‌طور کامل بازمی‌گرداند؟
با این حال، پژوهشگران تأکید کردند که بیماران بینایی خود را به‌طور کامل بازیابی نکردند و همچنان قادر نبودند مانند افراد بینا به‌طور طبیعی ببینند یا بخوانند.
بنابراین، این روش را می‌توان گامی امیدوارکننده در درمان برخی انواع نابینایی ارثی دانست؛ اما برای دستیابی به بینایی طبیعی، همچنان به پژوهش‌های بیشتر نیاز است.